Title : O-chan High School Host club
Cast : Johnny's Jr. X WFL
Author: I-PrA
Rate : PG-13
[03]
"เฮ้อ~"
ร่างสูงของจินนั่งถอนลมหายใจทิ้งเล่นด้วยอารมณ์เนือย.. ทิงนองนอย .... ในมือของจินนั้นมีฉลากชื่อของโฮสต์ที่จับได้ถูกขยำจนยับยู่ยี่ และกำลังจะถูกปาทิ้งในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
ใครจะไปยินดีล่ะวะ ... อุตส่าห์รีบมาต่อแถวแทบตาย ดันจับฉลากได้ชื่อ "โนงุจิ เซย์โงะ" โฮสต์หน้าเหมือนห่านเจ้าเล่ห์ที่ทำงานจิปาถะนั่นน่ะนะ ... ให้มานั่งจิบชา กินบรรยากาศอยู่ในนี้คนเดียวซะยังจะดีกว่า ...
"เฮ้อ~" พ่นลมหายใจออกแรงกว่าเดิมด้วยความนอยด์เป็น 2 เท่า เมื่อเห็นโฮสต์ที่หมายตากำลังส่งยิ้มหวาน เอาอกเอาใจคนอื่นอยู่... โว้ย เซ็งห่านเว้ย!!
"รุ่นพี่อาคานิชิ จินคุง" จินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ... แหม่... ใครเรียกซะเต็มยศเลยวะ
"เอ้า ทากะจัง .. นายเป็นเมมเบอร์ที่นี่ด้วยเหรอ"
จินร้องออกมาอย่างยินดี เมื่อหันไปพบหนุ่มน้อยรูปร่างสูงเพรียว ทาคาคิ ยูยะ ยืนส่งยิ้มนำร่องมาก่อน
"ครับ... เพื่อนพามาน่ะ เนี่ยแล้วมันก็ทิ้งผมไว้ บอกว่าจะไปหาเจ้าชายๆอะไรของมันก็ไม่รู้"
"เพื่อนนายจับฉลากได้เจ้าชายหรือ?"
"เห็นว่าอย่างนั้นนะครับ.. ท่าทางดีใจกันใหญ่เลย"
จินเบือนหน้าออกมาทำหน้าตาประหลาดๆคล้ายสะอิดสะเอียนอะไรสักอย่าง ...... แหม ฮอตเหลือเกินนะเจ้าชาย ... รู้สึกหมั่นไส้ๆยังไงชอบกล
"รุ่นพี่มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"อ่ะ..เปล่าๆหรอก ไม่มีอะไร"ยิ้มยิงฟันตบท้ายไปอีกทีนึง ... เจ้ารุ่นน้องผู้แสนซื่อก็ขยับปากยิ้มตามอย่างว่าง่าย
"เอ่อ แล้วรุ่นพี่มาคนเดียวหรือครับ"
"แล้วเห็นว่ามีใครไหมล่ะ"
"อ่า..."
เจอรุ่นพี่กวนโอ๊ยกลับมา หนุ่มน้อยร่างสูงก็ถึงกับทำหน้าจ๋อย พูดไม่ออกต่อไม่ถูกเลยทีเดียว
"ล้อเล่นน่ะ ... ฉันก็มานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยนั่นแหละ"
จินยิ้มหล่ออีกครั้ง ก่อนจะทำเป็นแหงนหน้าชื่นชมความงดงามของต้นไม้ใบหญ้า แสร้งทำสีหน้าสดชื่น ยามได้สูดดมความหอมละมุนละไมที่ธรรมชาติสรรสร้างขึ้นมา อย่างที่ได้กล่าวอ้างไว้
เนียน... เนียนเป็นคนหล่อรักธรรมชาติ... ซีซั่นหน้าอย่างลืมไปเป็นทำรายการnavigator แทนพี่ติ๊กนะจินคุง..
"ทากะจังๆ... ทากะ อ่า..รุ่นพี่อาคานิชิ สวัสดีครับ"
เด็กหนุ่มร่างสูง 2 คน วิ่งมาหยุดหอบแฮ่กๆ พูดแทบจะไม่เป็นภาษา แต่ก็ยังมีกะใจมาสวัสดีเค้าอีกนะ .....
เออ แต่จะว่าไป ทำไมเด็กสมัยนี้มันสูงได้สูงดีกันจังวะ .. พ่อแม่เอาอะไรให้กินเนี่ย ..
"หาตั้งนานแน่ะ หนีมาอยู่นี่เอง ทากะจังไปหาเจ้าชายกัน..."
"รุ่นพี่ พวกผมขอตัวก่อนนะครับ"
"ดะ..เดี๋ยวสิ โอ๊ะโอะ บุ๊บุ"
เหมือนว่าคำขอร้องจะไม่เป็นผลเสียแล้ว เมื่อ2หนุ่มยาโอโทเมะและยาบุ ประกบข้างทาคาคิคนละข้างแล้วล๊อคแขนลากไปเฉยดุ่ย ไม่สะทกสะท้านกับเสียงคร่ำครวญของเพื่อนตัวสูงแม้แต่น้อย
"เจ้าชายอีกล่ะ .. จะฮอตไปถึงไหนเนี่ย!"
ส่วนพ่อหนุ่มรักธรรมชาติ ก็ได้แต่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่เดิมนั่นแหละ~!
...............................................
...............................
.............
"สวัสดีครับ ผม คางิโมโตะ อากิระ เพิ่งมาใหม่วันนี้ครับ^^"
"งั้นก็เป็น 1 ในโฮสต์ป้ายแดงนะสิ ... มิน่าล่ะ ถึงรู้สึกไม่คุ้นชื่อเลย"
"แต่น่ารักจังเลย"
"หน้าเหมือนแมวจังเลย"
"ใครๆก็ว่าอย่างนั้นแหละครับ^^"
เด็กหนุ่มเกาท้ายทอยตัวเองน้อยๆ... ยิ้มเขินๆ ตื่นคนนิดๆที่ตอนนี้ คนเริ่มเข้ามามุงให้ความสนใจ
"ชอบเลี้ยงแมวหรือเปล่าครับ"
"ครับ.. ที่บ้านผมมีเลี้ยงไว้ 3 ตัวแน่ะ" ชู 3 นิ้วเป็นการยืนยัน แถมด้วยรอยยิ้มสุดจะภาคภูมิใจ
"อัคคุงนี่รักสัตว์จังเลย"
"ตั้งชื่อแมวว่าอะไรบ้าง"
"พันธุ์ไหนหรือครับ"
"ที่บ้านฉันทำเกี่ยวกับอาหารสัตว์นะ ถ้ายังไง..."
"อัคคุง เป็นคนที่ไหนเหรอครับ"
"อัคจัง..."
"อัค..."
หนุ่มน้อยอากิระ ผู้ไม่เคยประสบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิตก็ได้แต่ยิ้ม..ยิ้ม..และยิ้ม ถึงจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหนก็ตาม ..แต่คุณชายโชแกสั่งไว้ว่า ให้อดทนให้มากที่สุด ห้ามลุกขึ้นมาโวยวายเด็ดขาด .... แล้วนี่ก็เป็นวันแรกที่ลงสนามจริง เขาจะทำให้มันเสียเรื่องได้ยังไงล่ะ
"ผมว่าคุยทีละคนดีไหมครับ...ผมฟังไม่รู้เรื่องแล้ว"
ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากโฮสต์หนุ่มป้ายแดง ... เสียงคำถามซอกแซกที่สนั่นเมื่อครู่ก็สงบลงชั่วขณะ.... อากิระลอบถอนหายใจเล็กน้อยที่คำพูดของเขายังพอมีผลอยู่บ้าง...ละมั้งนะ
"ก็ได้ๆ แล้วจะเริ่มจากใครก่อนล่ะ"
"ฉันมาก่อน"
"ฉันต่างหาก"
"อย่าแซงได้ไหม"
ชิเงอากิ ที่จับฉลากได้มารวมอยู่กับกลุ่มนี้ด้วย ได้แต่มองหน้าคนนู้นที คนนี้ที อย่างเบื่อๆ... จะเถียงกันให้ได้อะไรน้า... ตัวเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเจ้าโฮสต์หน้าแมวนี่ซะด้วยสิ .... แต่ก็อดจะสงสารนิดๆไม่ได้ หน้าตาเหรอหรา พยายามจะเข้าไปห้ามปรามแต่ก็เหมือนทำอะไรไม่ถูกแบบนั้น
.... แค่ยื่นมือเข้าไปช่วยนิดหน่อยคงไม่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมาหรอกนะ ...
"ไปเดินเล่นกันไหม?"
คำถามง่ายๆ พาให้คนถูกชวนหันมามองด้วยความสงสัย ...
"ก็หน้านายมันบอกแบบนั้น"
อึดอัด รำคาญ จนอยากจะหนีออกมาไม่ใช่หรือ?
"ฉันก็แค่ชวน... นายจะไปหรือไม่ไปก็เรื่องของนาย "
พูดจบชิเงะก็เดินออกมาโดยไม่รอ คล้ายๆกับไม่ยินดียินร้ายกับการตัดสินใจไปหรือไม่ไปของโฮสต์หนุ่ม ทำให้อากิระที่กำลังลังเล ตัดสินใจวิ่งตามออกมา
"แล้ว...จะไม่เป็นไรหรือครับ"
หมายถึง ชาวประชาหน้าใสที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทุ่มเถียงกันเรื่องใครมาก่อนมาหลัง จนไม่รู้ว่าโฮสต์ป้ายแดงที่ทุกคนหมายตาถูกฉกตัวมาแล้ว ..ฉกมาง่ายๆโดยที่ไม่ต้องเหนื่อยใช้พลังงานไปกับเรื่องไร้สาระเลยซะด้วยสิ
"ไม่รู้สิ ถ้ารู้สึกตัวแล้วก็คงจะอาละวาดตามหานายกันล่ะมั้ง"
"ระ...หรือครับ"
"กลัวโดนด่าก็กลับไปก็ได้นะ"
อากิระ ตกอยู่ในสภาวะ 2 จิต 2ใจ .... ใจนึงก็ไม่อยากโดนตำหนิตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงาน แต่อีกใจก็ไม่อยากกลับเข้าไปสู่ความวุ่นวายนั้นอีกแล้ว .. อีกอย่าง ...ร่างบางๆ ตากลมๆ ปากอิ่มๆ ที่อยู่ตรงหน้านี่ก็ชวนดึงดูดน้อยเสียเมื่อไหร่กัน ... จะทำยังไงดีน้า
"หรือว่าอยากทำตามใจตัวเอง ถึงมันจะผิดในหน้าที่ไปบ้าง... ยังไงนายก็เป็น[font color=orange]โฮสต์ป้ายแดง[/font]อยู่ไม่ใช่หรือ?"
ชิเงะพูดไปเรื่อยๆ ยิ้มๆ และเหมือนว่าจะจงใจเน้นย้ำคำว่า โฮสต์ป้ายแดงเป็นพิเศษ
เห~ โฮสต์ป้ายแดง ...
ใช่แล้ว เพราะว่าเป็นโฮสต์ป้ายแดงยังไงล่ะ
"เอาไง..จะกลับไปไหม?"
"....ไม่ดีกว่า" โฮสต์หนุ่มหน้าแมวตอบด้วยความมั่นใจ พร้อมกับยิ้มโชว์เขี้ยวเสน่ห์ ... จุดที่คุณชายโชแกย้ำนักย้ำหนา ยังไงก็จะให้แหกปากแหกเขี้ยวออกมาโชว์เรียกแขกให้ได้
ชิเงะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน .. ก็เมื่อกี้ยังทำท่ากลัวๆเกรงๆอยู่ไม่ใช่หรือ
"ก็ผมเป็นโฮสต์ป้ายแดงนี่นา ... ทำอะไรผิดหลัก ผิดขั้นตอนไปบ้าง รุ่นพี่คงไม่โกรธผมเท่าไหร่หรอกมั้ง"
.
.
.
"ทนโดนด่าเอาหน่อยนะ ขอโทษที่ฉันคงไปฟังคำด่าเป็นเพื่อนนายไม่ได้"
"ไม่เป็นไรครับ"
"งั้น ฉันไปนะ"
"เอ่อ ชิเงะจัง"
"หืม...."
"พรุ่งนี้ จะมาอีกไหม?"
"มาสิ...ต้องมาอยู่แล้วไม่ต้องกลัวหรอก"
ชิเงะแย้มยิ้มส่งให้ด้วยใบหน้าสดใส ... ก่อนจะต่อประโยคที่เหลือในใจ ‘แค่ไม่ได้มาหานายเท่านั้นเอง หนุ่มน้อย.'
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>.<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
วันต่อมา
"เอาจริงเหรอจิเน็น.."
"นะฮะ ก็ผมอยากเข้าไปดู...แค่แป๊บเดียวจริงๆ นะนะ"
รอยยิ้มสดใส กับแววตาอ้อนๆ ... ไอ้นี่ล่ะ ที่ทำให้ประธานนักเรียนหนุ่มรูปงาม ที่ขึ้นชื่อในความเด็ดขาด และสุขุมนุ่มลึกต้องพ่ายแพ้จนไม่เหลือชิ้นดี
ถ้าถามว่าทำไม ประธานนักเรียนอย่างเขาจะต้องมาพาเด็กไปเที่ยวเล่น ทั้งๆที่ก็มีงานกองรออยู่บนห้องตั้งมากมายเนี่ย .... เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เอง ... สาเหตุนั้นมาพร้อมกับการมาของเจ้าลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่ชื่อ จิเน็น ยูริ
.
.
.
"พี่ยามะ!!!"
"อย่าตะโกนเสียงดังสิ"
ตกใจไม่น้อยล่ะ ที่อยู่ๆก็มีเด็กตัวเล็กๆบุกเข้ามาถึงห้องสภานักเรียน... แต่พอมองดูหน้าให้ชัดๆก็เข้าใจว่าทำไมข้างนอกถึงปล่อยให้‘เด็ก'ผ่านเข้ามาในห้องทำงานของประธานนักเรียนอย่างง่ายดาย ... โดยปกติแล้วสภานักเรียนที่ทำงานกันอยู่ในห้องใหญ่ข้างนอกนั่นจะเป็นเยื่อเลือกผ่าน คัดกรองคนนอกชั้นดีเลยทีเดียว
.... แต่เพราะเจ้านี่มันใช้อภิสิทธิ์ความเป็นญาติพี่น้อง เข้ามาอีกแล้วน่ะสิ! ......
"พี่ยามะต้องช่วยผมนะ!!"
ระดับน้ำเสียงไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ประธานนักเรียนหนุ่มทำท่าจะดุเอาอีกรอบ แต่พอเห็นตาแบ้วๆ ใสๆ ที่ส่งมาอ้อนเต็มกำลังนั้นก็พาลทำให้..ดุไม่ออก
"เฮ้อ~...มีอะไรล่ะจิเน็น"
พอเห็นว่ายามะพียอมลงให้ เด็กชายร่างเล็กก็ได้ใจ ปีนขึ้นไปนั่งบนตัก แล้วจับไหล่พี่ชาย ที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องเอาไว้มั่น .. จ้องเข้าไปในดวงตากลมโตที่ตื่นนิดๆนั่นด้วยความแน่วแน่...
"ผมอยากเข้าไปในโฮสต์คลับ^^"
พูดด้วยเสียงดัง หนักแน่น ชัดถ้อยชัดคำเสียจนยามะพีเองก็คาดไม่ถึง
"หา! ...ทะ ทำไมล่ะ"
พอสบโอกาสปั๊บ ปากเล็กๆก็เจื้อยแจ้วเล่าเหตุการณ์เมื่อเย็นวานให้ฟังแบบไม่มีกั๊ก โดยที่ยามะพีไม่ต้องร้องขอแม้แต่นิด
"แต่สุดท้ายก็โดนพี่คนสวยกันไม่ยอมให้เข้า"
.............พี่คนสวย... คงเป็นเรียวเฮล่ะสิ ............
พอคิดถึงร่างบางๆ ตัวขาวๆ ปากแดงๆ ที่เอาแต่ไล่เขาออกมาทุกครั้งที่ไปหา ก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้
...แต่เหมือนว่ามันขัดกับสถานการณ์ตอนนี้สินะ ...
นั่นปะไร ... จิเน็นกำลังกอดอก พองลมที่แก้ม และทำหน้าตาไม่พอใจอยู่
"ก็ถูกแล้วนี่ เรายังเด็กอยู่เลยนะ.. ไว้โตแล้วค่อยเข้าไปเที่ยวก็ได้"
"โหย.. พี่ยามะพูดเหมือนพี่คนสวยเด้ะเลย ไม่เอาอ่ะ..อีกตั้งนาน"
"แล้วจะให้พี่ทำยังไงล่ะ"
"พี่ยามะเป็นประธานนักเรียน พี่ต้องเข้าไปในนั้นได้อยู่แล้วใช่ม้า"
"ก็..ใช่"
แล้วก็โดนคนสวยตัวขาวสว่างบ่นก่นด่า เหน็บแนมเสียดสี? เขาอยู่แทบทุกครั้งทุกคราน่ะสิ
"งั้นพี่ยามะก็ต้องพาผมกับเพื่อนเข้าไปในนั้นได้ด้วยสิ" น้ำเสียงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
"ไม่ได้ .. จะให้พี่ใช้อำนาจแบบนี้ได้ยังไง ..." แล้วก็ทำหน้าดุออกมาอีก เจ้าตัวเล็กรู้ตัวว่ากำลังจะโดนบ่นยาวก็รีบตะปบแก้มนุ่มๆของยามะเอาไว้ แล้วก็ลงมือ....อัพเลเวลการอ้อนขึ้นมาอีกเท่าตัว
รู้ดี ว่าพี่ชายคนนี้มีจุดอ่อนอยู่ที่ตรงนี้แหละ
ใจอ่อน .... แล้วก็พ่ายแพ้ต่อคนขี้อ้อน!
.
.
.
แล้วไง .... สุดท้ายคุณพี่แสนดีก็ต้องกระเตงพาเจ้าตัวเล็กมาส่งถึงที่ แถมท้ายด้วยคำสัญญาที่ถูกบังคับจับเกี่ยวก้อยมาแล้วว่า จะต้องช่วยพูดกับพี่คนสวยให้เอามันเข้าไปให้ได้
เฮ้อ.. ถ้าไม่ติดว่า ไอ้ตัวดีมันขู่ไว้ว่าถ้าไม่ช่วยมัน มันจะร้องไห้โวยวายเอากลับไปฟ้องที่บ้าน แล้วเค้าจะโดนด่าว่าไม่รู้จักดูแลน้องนุ่งให้ดี ... ซวยได้อีก!
แล้วนั่น.. ยิ่งเห็นเรียวเฮกำลังยิ้มหวานต้อนรับลูกค้าอยู่ไม่ไกล ... จิเน็นก็ยิ่งกระตุกชายเสื้อเขาให้เร่งซอยเท้าถี่ขึ้น จนเกือบจะกลายเป็นวิ่ง..
"ไม่ต้องรีบนักก็ได้.. มันไม่หนีไปไหนหรอก"
"พี่ยามะแก่แล้วชักช้า.."
นอกจากมันจะไม่ฟังแล้วยังไม่วายโดนเด็กมันถากถางเข้าให้อีกแน่ะ ..
ในที่สุดก็ต้องมายืนประจันหน้ากับเรียวเฮ ... อย่างที่คิดไว้เลยแฮะ ร่างขาวๆนั่นใช้สายตาตำหนิเขาอย่างชัดเจนเลย ที่ยอมให้เด็กตัวเล็กๆ ลากเอาตำแหน่งประธานนักเรียนมาใช้เป็นแบ็คให้
"มากันจนได้สินะครับ ... แต่ยังไงก็ให้เข้าไปไม่ได้นะ^^"
"พี่ยามะ.."
จิเน็นทึ้งขากางเกงของยามะพี ให้เจ้าตัวรู้หน้าที่ของตนเอง
"บอกแล้วไง ว่าถึงพี่มาก็ช่วยอะไรไม่ได้" ร่างสูงก้มลงกระซิบตอบกลับไป ทำเอาจิเน็นถึงกับหน้ายุ่ง ที่กองกำลังเสริมอย่างยามะพีกลับใจ เข้าข้างพี่คนสวยไปซะได้
"พี่ยามะเป็นลูกพี่ลูกน้องผม แล้วก็เป็นประธานนักเรียนด้วยนะ!"
ข้ออ้างข้างๆคูๆถูกยกขึ้นมา สนับสนุนตนเองเต็มที่ ... แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยได้ผลนัก
"เรื่องนั้นพี่รู้อยู่แล้ว แต่เรื่องนั้นกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกันนี่ครับ" เรียวเฮยังคง โต้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะเดียวกันก็ส่งยิ้มเย็นๆให้คนตัวโตเสียวสันหลังวาบ
"พี่ยามะอ่ะ" เด็กน้อยเริ่มงอแง ไม่ได้ดั่งใจ ที่อะไรๆไม่เป็นไปตามที่คิด
"กลับหอกันเถอะนะ^^"
ประธานนักเรียนหนุ่มพยายามหลอกล่อให้เด็กน้อยเลิกล้มความตั้งใจ ..... แต่ลูกตาวิ๊งๆคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆที่ส่งมานั่นอะไร ... ไม่ได้นะ!!... แกจะแพ้ลูกอ้อนของไอ้ตัวดีนี่ไม่ได้อีกแล้วนะ...
แต่....แต่ว่า......มัน
ได้โปรด... อย่าทำหน้าตาน่ารักน่าสงสารแบบนั้นจิเน็นนนนน......
...........แพ้ทางมันอีกจนได้ ....
"นี่..เรียวเฮ ให้น้องเข้าไปดูแป๊บเดียวไม่ได้เหรอ"
"แปบเดียวเหรอ..."
จริงๆเจ้าเด็กหน้าตาน่ารักนั่นก็ทำหน้าหงอยเหงาจนน่าสงสารอยู่เหมือนกัน .... แต่ถ้าคิดดีๆ
ถ้าเราพาเจ้าเด็กนั่นเข้าโฮสต์คลับ .. ปากเล็กๆแบบนั้น คงจะโพนทะนาเรื่องที่ได้ใช้อำนาจมืดของคุณลูกพี่ลูกน้องที่เป็นประธานน.ร.บีบบังคับให้เด็กตัวเล็กๆเข้าไปวิ่งเล่นเพ่นพ่านอยู่ในโฮสต์คลับให้เพื่อนๆฟังจนทั่ว แล้วสุดท้ายก็คงไม่พ้นยกโขยงกันเดินใส่ชุดนอน กอดหมอน กอดหมี มาขอเข้าไปทัศนศึกษาโฮสต์คลับอีกเป็นสิบๆแน่ๆ
คิดว่าถ้าถึงเวลาคับขันฉุกเฉินแบบนั้น
ไอ้คุณประธานนักเรียนที่อุตส่าห์แบกหน้ามาช่วยขอร้องด้วยเนี่ย
คิดว่ามันจะอยู่รับผิดชอบกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นไหม
แน่นอนว่า ท่านประธานน.ร.คงจะมีงานด่วนเข้าอย่างกะทันหัน ปัดสวะพ้นตัวกันอย่างง่ายๆ
เพราะฉะนั้น เพื่อตัดไฟเสียแต่ต้นลม ...
ก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าไปเลย ไอ้หนูน้อย!!!
"ประธานนักเรียนก็รู้กฎของคลับดีไม่ใช่หรือครับ"
แต่ท่วงท่า กิริยา คำพูดที่โต้ตอบกลับไปนั้น ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพ นิ่งขรึม ต่างจากความนึกคิดอย่างสิ้นเชิง
"โธ่..ใจร้ายย"
"กลับไปได้แล้ว พาลูกของนายไปนอนด้วย"
ไม่ทันที่ยามะพีจะได้แก้ตัวอะไร เรียวเฮก็ปิดประตูใส่อย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น
"เฮ้ เดี๋ยวสิ.. นี่ไม่ใช่ลูก....ของฉันนะ"
ไม่มีใครอยู่ฟังแล้วล่ะ ... จิเน็น ก็งอนตุ๊บป่อง เซ็งพี่ชายที่ไร้น้ำยากลับหอไปนอนแล้ว ... เรียวเฮคนสวยในอารมณ์นี้ก็คงไม่โปรดจะเห็นหน้าหล่อๆนี้อีกเป็นหนที่สอง
ทำไมชีวิตประธานนักเรียนถึงได้ยากลำบากขนาดนี้น้า~
...........................................
..............................
..................
to be con
ยามะพีก็น้า ไม่เข้มแข็ง สู้แรงอ้อนของจิไม่ได้ เหอๆ
