Title : O-chan High School Host club
Cast : Johnny's Jr. X WFL
Author: I-PrA
Rate : PG-13
[04]
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป กับการใช้ระบบคัดเลือกโฮสต์แบบสุ่ม ทุกคนเริ่มรู้จักหน้าค่าตาโฮสต์กันเป็นอย่างดี และตอนนี้ผลโหวตความนิยมของโฮสต์ก็ได้ออกมาแล้ว ชมรมหนังสือพิมพ์ถึงกับพาดหัวตัวโตเป็นข่าวใหญ่ ที่น่าสนใจที่สุดในรอบสัปดาห์นี้
อันดับ 1 ทาจิบานะ เคตะ
อันดับ 2 อิซากิ เคียวได (มาเป็นคู่)
อันดับ 3 โองาตะ ริวอิจิ
อันดับ 4 จิบะ เรียวเฮ
อันดับ 5 ฟุรุยะ เคตะ
"เคตะ มันได้ที่ 1 อีกแล้ว!!"
นาคาโดอิ ฮิโรกิ ที่กำลังกางหนังสือพิมพ์อยู่ตรงโถงกลางของคลับโฮสต์ ตะโกนออกมาเสียงดังลั่น ..... แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครหันไปสนใจเท่าใดนัก (ชินแล้ว)
"โฮะโฮะโฮะ ... ของมันแน่นอนอยู่แล้ว ก็ฉันเป็นเจ้าชายนี่ ... ความหล่อมันต้องอยู่ในระดับเทพๆอยู่แล้ว ดันนั้นไม่มีทางที่ความหล่อของฉันจะถูกใครๆมองข้าม ฮ่าฮ่าฮ่า~" เคตะได้แต่หัวเราะด้วยความเบิกบานใจ ที่ยังไม่มีใครสามารถล้มตำแหน่งสูงสุดของเขาได้
แต่ว่านะ.. ทำไมหัวเราะเหมือนตัวร้ายในละครหลังข่าวนักฟะ ...
"ทำยังไงถึงจะล้มเจ้านี่ได้วะ"
ริวอิจิ เอียงตัวไปกระซิบกระซาบกับชินยะที่นั่งหน้านิ่งมองดู โยเนะ กำลังกินพาเฟ่ต์อย่างเอร็ดอร่อย..
"ทำตัวเหมือนมันไง .. บ้าแถมยังหลงตัวเองไม่มีใครเกิน"
ชินยะหันมาตอบด้วยหน้านิ่งๆอีกเช่นเคย
"หึ่ยย์~ ให้ทำตัวเหมือนมัน ฉันยอมเป็นโฮสต์ไม่มีอันดับจะดีกว่า"
แล้วทั้งคู่ก็หันไปมองเคตะที่ยังคงหัวเราะอารมณ์ดีไม่เลิกด้วยสายตาดูแคลน... ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆ
"แล้วทำไมเรียวเฮถึงติดอันดับได้ล่ะ แทบจะไม่ได้รับแขกเลยไม่ใช่หรอ"
คิตามูระ ยู บ่นอุบ...เมื่อผลสำรวจความนิยมไม่มีชื่อเค้า ทั้งๆที่เคยขึ้นมาถึงอันดับ 4 ในผลสำรวจคราวก่อน ...
"เฮ้ย ยู...อย่าเล่นของสูง"
มือหนาๆของริวอิจิ ตะปบปิดเข้าที่ปากยูอย่างทันควัน หน้าตาตื่นๆพลางหันไปมองเรียวเฮที่นั่งทำบัญชีอยู่ที่โต๊ะอย่างเคร่งเครียด
... ท่าทางจะยังไม่ได้ยินแฮะ..ค่อยยังชั่วหน่อย
"ฉันได้ยินนะ ..ยูคุง"
เวรแล้วไง ไอ้ยู ....
ริวอิจิพาร่างของตัวเองขยับห่างจากรูมเมทให้ได้มากที่สุดอย่างรวดเร็ว เพื่อหลบพ้นจากการตกเป็นเป้า
เพราะแค่สายตาที่ส่งมา กับกิริยาขยับแว่นสายตาที่ใส่เฉพาะตอนอ่านหนังสือ ก็ราวกับโดนยิงด้วยรังสีแกมม่าแล้ว
"เอาเถอะ... ตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรดีๆออกแล้วล่ะ"
รอยยิ้มมาดมั่นผุดขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อสายตา ... ทำไมอารมณ์เปลี่ยนแปลงง่ายนักล่ะ
"แยกย้ายกันไปเรียนก่อน แล้วฉันจะกลับมาแจ้งรายละเอียดอีกทีเย็นนี้..."
สั่งเสียเสร็จเรียบร้อยร่างขาวสว่างก็หมุนตัว มุ่งตรงไปที่ประตู ... แต่ไม่ทันที่จะแยกย้ายสลายตัวตามคำสั่ง เรียวเฮก็เดินกลับมาที่โต๊ะท่ามกลางความมึนงงของเพื่อนพ้องพี่น้องทุกคน
"ถ้าสิ่งที่ฉันคิดผ่านการอนุมัติน่ะนะ"
ทิ้งท้ายไว้ให้งงเล่นอีก 1 ประโยค พร้อมกับคว้าหนังสือพิมพ์ของฮิโรกิที่กางหลา หน้าเจ้าชายลอยเด่นขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจใครไปด้วย
ปัง~!!
"เรียวเฮกำลังคิดจะทำอะไรน่ะ"
"เกี่ยวกับไอ้ผลสำรวจความนิยมนี่ด้วยแน่ๆ"
"อยากรู้จังเลยยย"
"เดี๋ยวเย็นนี้ก็รู้เองแหละ"
"นายไม่อยากรู้ก่อนหรือไง"
"อยากสิ"
นั่นสิน้า... ผู้จัดการโฮสต์คลับอย่างเรียวเฮ กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
ทุกคนที่กำลังมุ่งความสนใจไปในเรื่องเดียวกัน ... แต่ก็ยังมีอยู่คนหนึ่ง คนเดียวล่ะ ที่กำลังคิดในเรื่องที่ต่างออกไป
"นะ นั่น......มันหนังสือพิมพ์ของฉันน้า~"
ฮิโรกิ โวยวายโหยหวนไล่หลัง ในขณะที่คนอื่นๆทยอยเดินออกจากคลับกันอย่างไม่สนใจ
น่าสงสารจริงๆ
..............................................
............................
..............
"จุนโนะ.. เดี๋ยวฉันไปหาผอ.โอจังเรื่องงานกีฬาประเพณีนะ"
"อื้อ ไม่ต้องห่วง ฉันดูทางนี้ให้เอง"
"^^ ฝากด้วยแล้วกัน"
ห้องทำงานของผอ.โอจังนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากห้องสภาเท่าไหร่นัก .... เอาจริงๆก็คืออยู่ชั้นบนสุดของตึกนี้เนี่ยแหละ .... แต่การไปยังห้องโอจัง บุรุษผู้ไม่ธรรมดาคนนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย
ยามะพี เดินไปยืนลังเล ตัดสินใจเลือกระหว่างบันไดเวียนแคบๆ ลักษณะโครงสร้างคล้ายสาย DNA ที่เชื่อมถึงห้องโอจัง แบบไม่ต้องเสียเวลาหา... แต่ว่าก็ต้องทนปวดเศียรเวียนเกล้ากับการไต่พิชิตบันไดขึ้นไปสักหน่อย ...
กับอีกทางเลือกหนึ่งก็คือลิฟท์ที่ฝังอยู่อีกทางด้านหลังของตัวตึก .. คนส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยรู้ถึงการมีอยู่ของมันนัก... ถึงดูเผินๆลิฟท์จะดูน่าใช้งานมากกว่า แต่ลิฟท์ของโอจังน่ะ ธรรมดาเสียที่ไหน ... คำถามประหลาดๆ อย่างเช่น วันนี้โอจังใส่บ็อกเซอร์สีอะไร ... ก็มีแต่คนที่ใกล้ชิดโอจังเท่านั้นที่พอจะไขปริศนาออก แล้วเข้าไปใช้งานลิฟท์ตัวนี้ได้
แล้วอย่างไหน จะไปถึงห้องโอจังได้อย่างอยู่รอดปลอดภัยมากกว่ากัน!
จุนโนะที่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ประธานที่บุนวมอย่างดี จนอดใจไม่ได้ที่จะทิ้งตัวลงไปวัดความนุ่ม ... ก็ได้สังเกตเห็นว่ายามะพีที่ยืนอยู่ที่ตีนบันไดเวียนเป็นนานสองนาน จู่ๆก็เดินเลี่ยงออกไปอีกทาง
"อ้าว พี..วันนี้ไม่ปีนบันไดขึ้นไปหรือ?"
"ไม่ล่ะ วันนี้ปวดหัว .. ฉันยอมเดินอ้อมไปขึ้นลิฟท์ดีกว่า"
"แหม .. เห็นนายฟิต ปีนบันไดขึ้นไปบ่อยๆนี่ .. นึกว่าชอบ"
"ก็มันสะดวกดี... ไม่เหมือนนายหรอก ตั้งแต่วันแรกที่โดนหลอกให้ขึ้นไปทางนี้ นายก็ไม่เคยขึ้นทางบันไดอีกเลย"
"ฉันคนเดียวที่ไหน คุณเลขานิโนะก็ไม่ขึ้นมาทางนี้เหมือนกัน"
"เออ ตามใจเหอะ... ฉันไปแล้ว เดี๋ยวเข้าเรียนสาย"
"คร้าบ คุณนักเรียนดีเด่น"
.
.
.
5 นาทีต่อมา
ก๊อกๆๆ
"ขออนุญาตครับ"
"เข้ามาเลยครับ"
"อ้าว ประธานไม่อยู่หรือ"
หน้าหวานๆที่แสนคุ้นเคยเยี่ยมหน้าออกมาจากประตู ทำให้จุนโนะที่กำลังจะเคลิ้มหลับไปกับความนุ่มนวลของเก้าอี้ ลุกขึ้นมานั่งยิ้มหวาน ส่งตาเล็กตาน้อยให้กับผู้มาเยือน (เท่าที่มีอยู่ก็เล็กก็น้อยแล้วนะ -_-‘')
"ไปหาผอ.น่ะ เพิ่งไปเมื่อกี้นี้เอง"
เมื่อได้ยินดังนั้น เรียวเฮก็ตั้งท่าจะหันหลังกลับแทบจะทันที ถ้าไม่ได้ยินเสียงเรียกเอาไว้เสียก่อน
"เดี๋ยวสิ... ถึงตอนนี้พีจะไม่อยู่ แต่ผมที่นั่งอยู่นี่ก็เป็นถึงรองประธานนักเรียนนะ"
"ครับ? เรื่องนั้นผมรู้อยู่แล้ว"
"ก็หมายถึงว่า เรียวจังมีธุระอะไรจะพูดก็ว่ามาเลย ผมมีอำนาจตัดสินใจแทนได้... หรือว่าอยากขึ้นมาหาผมบ่อยๆกันล่ะ .. อ้ะ เรียวจังคิดอย่างนั้นนั่นเอง แล้วก็ไม่บอก.. สำหรับผมน่ะ ยินดีต้อนรับเรียวจังเสมอแหละ"
"ผมมาขออนุมัติเรื่องงานกิจกรรมของคลับโฮสต์"
"นั่งก็ได้นะเรียวจัง...เรายังต้องใช้เวลาด้วยกันอีกนาน" รอยยิ้มกรุ้มกริ่ม กับตาหยีๆถูกส่งให้เต็มสตรีม
..... แต่ฉันไม่ต้องการ .....
เรียวเฮก็ได้แต่คิดไว้ในใจเท่านั้น ตราบใดที่ยังต้องอาศัยอำนาจบารมีของหมอนี่ในการอนุมัติงานอยู่
"เนื่องด้วย นี่...(ยื่นหนังสือพิมพ์ที่ฉกมาจากฮิโรกิให้) ผลสำรวจความนิยมของโฮสต์คลับ ... ผมเลยคิดว่าจะจัดการแข่งขัน เกมส์กีฬาขึ้นมาสักอย่าง เพื่อตอบสนองผลตอบรับ ณ จุดๆนี้"
"แล้วรางวัลคืออะไร?"
"ที่ผมคิดไว้ตอนนี้ ก็เป็นบัตรเดทกับเจ้าชาย"
"....ไม่เห็นน่าสนใจ" ตอกย้ำคำพูดด้วยการเมินกันซะเฉยๆเสียด้วย
"ก็ไม่ได้ให้นายไปเล่นด้วยนี่"
"เปลี่ยนเป็นเดทกับเรียวจังได้ไหมล่ะ^^" จุนโนะส่งสายตาเจ้าชู้ แถมยังยื่นหน้ายื่นตาเข้ามาทำกะลิ้มกะเหลี่ย จี้จ้ะรวดเร็วเสียจนเรียวเฮกระถดเก้าอี้หนีแทบไม่ทัน
........ ไอ้ตี๋นี่ ตัวอันตรายจริงๆ...........
"ประธานนักเรียนจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ"
"ผมจะไปรู้ได้ไง ผอ.โอจังอาจจะชวนพีเล่นโกะอยู่ก็ได้" ตอบไม่ค่อยใส่ใจนัก... สนใจแต่ใบหน้าหวานๆที่มักจะทำหน้านิ่ง เย็นชาใส่เขาอยู่เรื่อย ....
อยากรู้จริงๆ ..ว่าเวลาเรียวจัง ยิ้มหวาน ขี้อ้อน ทำตัวน่ารักให้สมกับหน้าตานั้นจะเป็นอย่างไร ....แต่อย่ากระนั้นเลย แค่เรียวเฮตีหน้าขรึม พูดกระแทกแดกดัน หรือแม้แต่ตอนโมโหโกรธาก็ยังดูน่ารัก มีเสน่ห์จะแย่แล้ว
"เฮ้อ... นายพอจะ ...อนุมัติเรื่องนี้แทนได้ไหม"
จุนโนะหลุดจากภวังค์ทันที มองดูร่างขาวตาปริบๆ ...แล้วค่อยๆเรียบเรียงคำถามนั้นเข้าสู่ระบบประมวลผล
"บอกแล้ว ถ้าเปลี่ยนของรางวัลเป็นเดทกับเรียวจัง ผมจะยอมอนุมัติเรื่องนี้ให้"
"งั้น.. ผมรอเจอประธานดีกว่า"
เพียงทำท่าจะลุกออกไป จุนโนะก็ส่งเสียงรั้งไว้อีกครั้ง
"ไปเดทกับผมนะ คนสวย..."
แต่ประโยคก็ยังไม่พ้นเรื่องเดิมๆ จนเรียวเฮเหนื่อยใจ ...
"ถ้าจะกรุณานะ ..ประธานกลับมาแล้วช่วยมาเรียกผมที"
คราวนี้ลุกขึ้นเดินออกไปจริงๆ .... แต่ยังไม่วายได้ยินเสียงโอดครวญของจุนโนะดังไล่หลังมา
"โธ่..เรียวจัง"
"ครับ?"หยุดฟังอีกครั้งที่หน้าประตู ... มือขาวๆนั้นเตรียมเปิดประตูบานเลื่อนออกทันที ถ้าจุนโนะยังคงล้อเล่นเรื่อยเปื่อยต่อไปอีก
"เย็นชาชะมัดเลย .. อ่ะ ไหนๆก็มาแล้ว ผมอนุมัติให้แทนก็ได้มา"
"ทำหน้าไม่เชื่ออีกแน่ะ.. ผมพูดจริงๆ" ทีนี้จุนโนะหยิบตราประทับขึ้นมาตั้งไว้บนโต๊ะรอเลย
"^^ขอบคุณครับ"
ใบหน้าหวานนั้นมีเพียงรอยยิ้มสมใจผุดขึ้นมาเท่านั้น
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>.<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
ฤดูใบไม้ผลิ ปี2006
วันแรกของคอร์สเร่งรัดสู่การเป็นโฮสต์
....ครึ่งวันหลัง
หลังจากที่อิ่มหนำจากของว่าง ที่โองาตะคุงไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เสร็จเรียบร้อยแล้ว .... หนุ่มๆทั้ง 8 คน ก็โดนจับให้เปลี่ยนเป็นชุดยูกาตะ และถูกพาเดินผ่านทางเดินวกวน ออกไปสู่... ห้องผอ.
"โอ้ย ทำไมถึงไม่สร้างลิฟท์ไว้มั่งฟะ .. ให้ปีนตึกวันละหลายๆรอบมันเหนื่อยนะ ... เมื่อเช้าก็เพิ่งปีนไปแท้ๆ" เสียงบ่นปนเสียงหืดหอบ ของฮิโรกิคนเดิม
บันไดของตึกอันเป็นที่อยู่ของผอ.นี้ มีลักษณะที่ต่างออกไปจากตึกอื่นๆอย่างสิ้นเชิง คือจะเป็นบันไดวนแคบๆ ลักษณะโครงสร้างคล้ายสายDNA พื้นบันไดทำด้วยคริสตัลใส มองทะลุได้ถึงพื้นชั้นล่าง ..
ถ้าจะมองกันที่ความสวยสดงดงาม อลังการงานสร้างของสถาปัตยกรรมโอจังแล้ว มันก็ดูสวยดีอยู่หรอก ...แต่การใช้งาน ... เวลาเดินขึ้นบันไดนี่สิ สำหรับคนที่มาใหม่อาจทำให้เกิดอาการวิงเวียนศีรษะ หน้ามืด คล้ายจะเป็นลม ... แต่สำหรับคนพื้นที่ อย่างคุณเลขานิโนมิยะนั้น ...จะเลี่ยงไปใช้ลิฟท์ที่ฝังอยู่กับตัวตึกอีกทางหนึ่งแทน
"ตึกแค่ 3 ชั้นทำบ่นเป็นคนแก่ไปได้"
"อ้าว ท่านพี่.. ก็หมอนี่มันแก่จริงๆนี่นา"
"นั่นสินะ"
"โฮะๆๆๆ" ตามด้วยการประสานเสียงหัวเราะกันได้อย่างน่าขนลุกที่สุด
ฮิโรกิที่โดนลิงแฝดถากถางเรื่องอายุ ถึงกับเดือดปึ่ดๆเลยทีเดียว
"นาย 2 คนนั่นแหละที่แก่!!!"
"ถึงฉันจะอายุมากกว่า แต่ฉันก็ไม่ได้เหนื่อยง่าย หอบจนลิ้นห้อยอย่างนายนี่"
จบลงอย่างสวยงาม สำหรับชัยชนะของแฝดลิงผู้พี่.. ในขณะที่ฮิโรกิสะบัดหน้าหนี เดินจ้ำอ้าวๆขึ้นชั้นบนไปอย่างไม่เหลียวหลัง ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักสะใจของเจ้าแฝด
"ฮิโรกินี่ได้อยู่ห้องเดียวกับแฝดคนน้องไม่ใช่หรือไง ... ไม่ทะเลาะกันตายหรือ แบบนั้น"
เคตะที่ไต่ราวบันไดขึ้นมาด้วยความวิงเวียนเล็กน้อย พยายามพูดคุยสานสัมพันธ์กับรูมเมทคนสวยที่เดินหน้านิ่ง ไม่ค่อยสนใจผู้ใด ... ไหนๆก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้ง 3 ปี สนิทกันไว้ยังไงก็ดีกว่าโน๊ะ^^
"ช่างเขาเถอะ ถ้านายยิ่งพูด ก็จะยิ่งหายใจไม่ทันนะ"
นี่สิ เค้าถึงจะเรียกว่ารูมเมทตัวอย่าง^^
.
.
ในที่สุดทุกคนก็ปีนมาถึงหน้าห้องท่านผอ.โดยสวัสดิภาพ ซึ่งมีเลขานิโนมิยะในชุดยูกาตะเช่นกัน ยืนรอรับอยู่แล้ว.. ถึงแม้หนึ่งในนั้นจะมีอาการหน้าซีดไปบ้างก็ตาม
ภายในห้องของผอ. ส่วนหนึ่งถูกจัดเป็นห้องแบบญี่ปุ่นที่มีแม้กระทั่งฉากกั้นแบบโบราณ หรือบทกวีของผอ. ที่เขียนด้วยพู่กันอย่างสวยงามแขวนไว้ประดับห้อง
ตรงหน้าของทุกคนคือชุดสำหรับใช้ในพิธีชงชา วางเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน ... คุณเลขานิโนมิยะกระซิบเบาๆให้เข้าไปนั่งจับจองชุดชงชาคนละชุด แล้วตัวเองก็เดินไปนั่งพับขาอยู่ข้างๆท่านผอ.
บุรุษหน้ากลมแป้นที่นั่งรออยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วแย้มยิ้มอย่างน่ารักเป็นการทักทาย..
"ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะเด็กๆ ... ทำไมสภาพดูโทรมๆกันจัง"
...โอจังในชุดยูกาตะตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดี ปักเป็นลายมังกร ขลิบด้วยดิ้นเงินดิ้นทองต้องแสงแพรวพราวระยิบระยับจับตาราวกับจะออกคอนเสิร์ต ดูเลิศหรูอลังการเกินหน้าเกินตากว่าใครเพื่อน ...แต่ก็ไม่ยักจะมีใครกล้าพูดอะไรแฮะ
"สำหรับการรับแขกจะใช้เป็นชา...ที่นี่จะไม่ใช้เครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์นะจ้ะ รู้ตัวใช่ไหมว่ายังไม่ถึง 20 กันน่ะ" แล้วบางคนที่หน้าเลย 20 ไปแล้วนับด้วยไหมล่ะคุณผอ.
"เพราะฉะนั้นเราจึงต้องเรียนรู้เกี่ยวกับชาเอาไว้ด้วย ..."
"การดื่มชานั้นเป็นวัฒนธรรมจีนที่เผยแพร่เข้ามาในญี่ปุ่นโดยพระสงฆ์เป็นผู้มีบทบาทสำคัญ ในช่วงสมัยนาระจนถึงตอนต้นสมัยเฮอันนั้น...." โอจังตั้งต้นเท้าความด้วยเสียงที่ชวนง่วงนอน
"แค่จะเป็นโฮสต์นี่ต้องรู้ละเอียดถึงประวัติของชาเลยหรือเนี่ย"
เคตะที่นั่งพับขาด้วยความทุลักทุเลเนื่องจากช่วงขาที่ยาวเก้งก้างบ่นออกมาเบาๆ ... ถ้าต้องนั่งฟังบรรยายเรื่องน่าเบื่อนานๆ ขายาวๆของเค้าต้องทำพิษแน่ๆเชียว ...เพราะแค่แป๊บเดียวนี่ก็เริ่มออกอาการปวดหนึบนิดๆแล้ว..
"รู้ไว้ไม่เสียหลาย รู้มากยิ่งฉลาดมาก ส่วนคนที่ปฏิเสธการเรียนรู้นั้นเรียกว่าคนไม่ฉลาด"
ตบท้ายด้วยรอยยิ้มน่ารักอีกครั้ง .. พร้อมกับสายตาที่จ้องตรงมาที่ร่างสูงแบบเจาะจง.. ดูเหมือนจะไม่มีพิษมีภัยอะไรนะ แต่ให้ตายดิ้นเถอะ สะท้านไปถึงใจเลยนะเนี่ย~
"แต่ไม่เป็นไร..ไม่อยากรู้ทฤษฎี เรามาเรียนปฏิบัติกันก็ได้ .. ผอ.เป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว^^"
.
.
.
"ว่าจะสอนชงชา แต่เวลาเรามีไม่มาก ... เรื่องนี้ จำเป็นที่จะต้องรู้เป็นอย่างยิ่ง...นั่นก็คือ วิธีการดื่มชาที่ถูกต้องสวยงาม และอ่อนช้อยนั่นเอง ...ทุกคนนั่งตัวตรง!!"
ผอ.โอจังในชุดยูกาตะที่ดูโดดเด่นแปลกตากว่าใครได้กลายร่างเป็นยักษ์มารไปอีกคนแล้ว และทำท่าว่าจะโหดว่ารุ่นก่อนอีกด้วย ... ดูจากไม้เรียวที่ขัดมันปลาบ มีริบบิ้นสีสดใสผูกเป็นโบว์น่ารักอยู่ตรงปลาย วางไว้อยู่ใกล้มือผอ.นั่นสิ
"เมื่อได้รับถ้วยชา ให้โค้งคำนับเป็นการขอบคุณ .. โนะมี่ เสิร์ฟชา"
นิโนะที่รินน้ำชาออกจากกาไว้รอท่าอยู่แล้ว ก็ยกถาดถ้วยชามาเสิร์ฟให้เด็กๆอย่างรวดเร็วทันใจ ด่วนได้ ..
............. นี่สิ เค้าถึงจะเรียกว่า รู้ใจท่านผอ. ................
"เวลายกถ้วยชาให้ยกด้วยมือขวา แล้วนำมาวางไว้ด้านข้างระหว่างคนถัดไป"
"วางพรวดๆแบบนั้น ก็หกกันพอดี..โนงุจิ ระวังหน่อย"
"ขอโทษครับ.."
"โค้งให้กับผู้ที่อยู่ถัดไป แล้วบอกว่า‘โอซาคินิ' ขอโทษที่ต้องดื่มก่อน"
"โอซาคินิ~"
"ดีมาก"
"ต่อไป ยกถ้วยชามาวางตรงหน้า ยกถ้วยชาด้วยมือขวา แล้ววางลงบนมือซ้าย .. ยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ"
"จะขอบคุณอะไรกันนักกันหนา โอ้ยย~!"
ผลจากความปากมาก .. ฮิโรกิจึงโดนไม้เรียวของโอจังฟาดเข้ากลางหลังแบบเต็มเหนี่ยวเป็นรางวัล
"การขอบคุณ มันไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนี่"
ทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้น แล้วยังมีหน้ามาทำตัวกุ๊งกิ๊งได้อีกนะ ท่านผอ.!
"ผมเจ็บจริงๆนะ"
"แล้วใครว่าผอ.เอาไม้เรียวมาวางไว้เฉยๆล่ะ"
"อุตส่าห์เอามา ถ้าไม่ได้ใช้เดี๋ยวมันเสียใจแย่" โอจังพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความเห็นอกเห็นใจ สายตาที่ทอดมองมันเอ็นดูยิ่งนัก ..
......แต่พวกผมยอมให้มันเสียใจนะคร้าบบบ.....
"มาต่อๆ... หมุนถ้วยชาตามเข็มนาฬิกา 2 ครั้ง ไม่ดื่มชาทางด้านหน้าถ้วย"
"แล้วไหนมันหน้าถ้วยล่ะ"
ริวอิจิหมุนพลิกซ้ายพลิกขวา หวิดจะทำน้ำชาหกอยู่รอมร่อ .. คนอื่นๆก็ไม่ต่างกันมากนัก..หมุนหาไอ้สิ่งที่เรียกว่าหน้าถ้วยกันยกใหญ่
"ก็ดูที่มันมีลายสวยๆสิ นั่นล่ะหน้าถ้วย"
โอจังอมยิ้มมองเด็กต่างจังหวัดเหล่านี้ด้วยความรู้สึกสนุกสนาน ...ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วน้า~
"แล้วทำไมถึงกินทางหน้าถ้วยไม่ได้ล่ะครับ"
คำถามซื่อๆของฮิโรกิ เรียกรอยยิ้มกว้างจากโอจังได้อีกครั้ง ...
"ทำไมจะกินไม่ได้ ก็กินได้สิ"
"อ้าว"
"ถ้วยชามีลายสวยๆ ก็ต้องหันด้านสวยโชว์สิ... แค่นี้คิดไม่ได้"
อิซากิคนน้องเปิดฉากแดกดันรูมเมทกันซึ่งๆหน้าด้วยหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้
"แกฉลาดตายล่ะ ไอ้แฝด"
งึมงำด่ากันเอง ด้วยเสียงลอดไรฟัน ... แต่คิดรึว่าแค่นี้จะรอดพ้นสายตาเฉียบแหลมของผอ.โอจังไปได้
"เอ้า.. ดื่มชาเสร็จใช้นิ้วเช็ดขอบถ้วยชานะ แล้วเช็ดมือกับกระดาษรองขนม ไม่ใช่เช็ดขากางเกง ทาจิบานะ ... หน้าตาก็ดีอย่าทำตัวซกมก"
"อ่า..."
"คิตามูระ ดูดนิ้วแบบนั้นก็ไม่ได้"
"ก็ผมเสียดาย..." คำพูดที่เตรียมจะต่อล้อต่อเถียงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อสังเกตเห็นว่าโอจังทำท่าจะคว้าไม้เรียวอีกครั้ง ... จากตัวอย่างที่ได้เห็นไปแล้วจากฮิโรกิเป็นอุทาหรณ์สอนใจยิ่งนัก
"หมุนถ้วยทวนเข็มนาฬิกา ให้ลายสวยๆหันเข้าหาตัว.. วางถ้วยชาด้วยมือขวา และชื่นชมกับความงามของถ้วย"
"แล้วไอนี่มันเรียกว่าลายอะไรอะ"
"อุลตร้าแมนรึเปล่า"
"ฉันว่าเคโรโระนะ"
"บ้า.. คิตตี้ต่างหาก ฉันเห็นหูแมว"
"โดเรมอนมั้ง แมวน่ะ"
"บ้านนอก! โดเรมอนมันมีหูเสียที่ไหนเล่า"
นิโนะฟังแล้วพาลปวดกบาลตุ้บๆ ... จินตนาการสร้างสรรค์ล้นเหลือ เหลือเกินนะ .... คิดได้เป็นตัวเป็นตนขนาดนั้น เชื่อเค้าเลย ..
"เอาล่ะ พอๆๆ ชื่นชมกันพอแล้ว ยกถ้วยขึ้นวางบนมือซ้ายอีกครั้ง หมุนถ้วยชาตามเข็มนาฬิกา 2 ครั้ง"
"ตามเข็มนี่มันทางไหนวะ"
"เจ้าโง่ ทางซ้ายไงล่ะ"
.... เอ่อ ...
นิโนมิยะในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ... ผมควรจะบอกเขาไหมว่ามันผิดน่ะ ... แต่ก็อดจะสงสารคนที่อุตส่าห์โชว์ภูมิรู้ของตัวเองด้วยสีหน้ามั่นใจขนาดนั้นไม่ได้
แต่เห็นจากสีหน้าของหลายๆคนที่กำลังกึ่งๆสับสน.. ว่าตกลงที่เข้าใจมาตลอดชีวิตนี่มันผิดหรือ?
"เรียวเฮ... ทำไมหมุนทางขวาล่ะ" เคตะที่นั่งข้างๆ เห็นเพื่อนทำแปลกแยกกว่าคนอื่นก็ร้องทัก ...
นิโนมิยะเห็เป็นโอกาสที่ดีจึงรีบแทรกตัวเข้ามาชี้แจงเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้อง
"ถูกแล้วครับ .. หมุนตามเข็มนาฬิกาน่ะ หมุนทางขวาถูกต้องแล้วครับ"
ทำไมกะอีแค่หมุนถ้วยชาตามเข็มหรือทวนเข็มนาฬิกานี่ยังต้องให้สอนกันอีกน้า~
โอจังนี่ก็อีกคน ... นอกจากจะไม่ช่วยเหลือแล้ว ยังจะมานั่งอมยิ้มแก้มกลมสมอารมณ์หมายอยู่อีก... รู้นะว่ากำลังหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ในใจน่ะ!
"เสร็จสิ้นแล้วก็ส่งถ้วยคืนให้กับผู้ชงชา...ในกรณีนี้วางไว้ตรงหน้าเราไปก่อน .. ที่สอนไปทั้งหมดน่ะ จำได้ไหม^^"
ท่านผอ. ยิ้มซะน่าขนลุกขนาดนั้น ถ้าบอกว่าจำไม่ได้เลย.. จะโดนจับขึง แล้วเฆี่ยนเอาหรือเปล่านะ?
"จำไม่ได้อย่างไรก็ต้องจำให้ได้แล้วล่ะตอนนี้ ^^... น่าเสียดายจัง เวลามีน้อยเหลือเกิน ผมล่ะคันไม้คันมืออยากสอนการชงชาจะแย่ ... แต่ไม่เป็นไร เอาไว้ลงคอร์สเรียนเพิ่มเติมกับผอ.ตอนปิดซัมเมอร์ก็ได้"
ได้ฟังคำท่านพูดแบบนั้น หลายคนถึงกับทำหน้าแหยออกหน้าออกตาเลยทีเดียว ...
"ช่างเป็นเด็กน้อยที่แสดงออกทางสีหน้าได้อย่างซื่อตรงจริงๆนะ .. ผมชอบๆ ฮะฮะฮะ .... โนะมี่ พาเด็กๆไปพักผ่อนที่หอได้แล้ว..."
"ครับผอ."
.......................................................................
..............................................
.........................
to be con
ตอนสี่แล้ววว ฟิกในสต็อกใกล้จะหมดแล้ว (ฮา) ใกล้จะได้ดองลงไหตามเดิมล่ะ
เอ้อ ตอนนี้รู้สึกจะมีแต่คนกันเองเข้ามาอ่านนะ ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ขำขันหนุกหนานเนาะ
อยากรีเควสอะไรบอกได้ๆ โอ้ะอิเคย์รับไว้พิจารณาแล้วเน้อ
อ้อ อีกนิดนึง คุณแยมฝากแปะรูปฟุ ที่ต้ะไว้เอนทรี่ที่แล้วเนะ
รูปนี้น่าฮักกกก ยังพอได้อยู่เนาะ ยังเอามาเล่นเป็นโฮสต์ป้ายแดง วิ่งเล่นอยู่ในโอสต์คลับได้อยู่เนาะๆ(พยายามโน้มน้าว)
