Title : O-chan  High School Host club

Cast : Johnny's Jr. X WFL

Author: I-PrA

Rate : PG-13

 

[05]

 

 

ฤดูใบไม้ผลิ ปี2007

 

 

            "คนจากชมรมศิลปะเอาโปสเตอร์งานกีฬามาให้หรือยังจุนโนะ?"

            "ไม่เห็นมีใครเอามาส่งเลยนี่"

                "เหรอ.... อืม งั้นนายช่วยไปบอกให้ทากิซาว่าซังกับซึบาสะซังช่วยตรึงกำลัง ตรวจตราหอพักอย่างเข้มงวดช่วงนี้ด้วย ในวันสองวันนี้เราจะติดประกาศการแข่งขันแล้ว คงจะเกิดความวุ่นวายแน่ๆ.. ยังไงฝากนายไปบอกทีนะ"

                "ได้เลย"

จุนโนะรับคำแข็งขันกำลังจะเดินออกประตูไป.. แต่รู้สึกเหมือนลืมอะไรไปบางอย่างทำให้ต้องหยุดคิด

 

            "อ้อ เมื่อเช้าเรียวเฮเข้ามาขออนุญาตจัดกิจกรรมของโฮสต์คลับน่ะ ..การแข่งขันเกมส์กีฬาเพื่อชิงบัตรเดทกับเจ้าชาย .. ตลกดีชะมัด ฮะฮะ ใครจะไปอยากได้"

 

ลองเป็นบัตรเดทกับเรียวเฮสิ จุนโนะจะแถไปสมัครเป็นคนแรกเลย ...ต่อให้ต้องใช้อิทธิพลมืดอยู่เบื้องหลังก็ตาม!

 

                "แต่โรงเรียนเรา ครึ่งนึงก็เป็นสาวกเจ้าชายนะ ...อย่าทำเป็นเล่นไป เห็นแบบนั้นก็เถอะ....แล้วจัดวันไหนล่ะ?"  

 

...แอบอิจฉาจุนโนะหน่อยๆที่ตัวเองไม่อยู่ตอนที่เรียวเฮขึ้นมาหา ถึงจะมาเพราะเรื่องงานก็ตาม ...พลาดทุกทีเลยเวลามีงานหลวงที่ต้องขึ้นไปหาโอจังเนี่ย ...

 

            "อาทิตย์หน้า"

 

                "อาทิตย์หน้า...เฮ้ย!! ไม่ได้" ตากลมโตเบิกกว้าง ร้องเสียงดังลั่นด้วยความตกใจในความบังเอิญของโชคชะตา

 

                "เสียใจ ฉันอนุมัติให้ไปแล้วว่ะ..."

                "ทางนี้ก็เลื่อนให้ไม่ได้.. เรื่องกีฬาประเพณีที่ฉันไปคุยมาเมื่อเช้า โอจังก็ลงอนุมัติให้จัดอาทิตย์หน้าเหมือนกัน โปสเตอร์นี่ฉันก็สั่งลงวันที่เรียบร้อยแล้ว"

                "โอ้...รถไฟชนกันแล้วสิ"

                "จุนโนะ..ติดต่อเรียวเฮให้ช่วยเลื่อนวันออกไปหน่อยได้ไหม"

                "ฉันว่ายังไงรายนั้นก็ไม่ยอมหรอก  ตั้งแต่ปีที่แล้ว นายยังไม่เข็ดกับฤทธิ์เดชของเรียวจังหรือไง"

                "นั่นสินะ" ร่างสูงนิ่งไปอย่างใช้ความคิด กับคนนี้ยิ่งต้องหาทางประนีประนอมให้ได้มากที่สุด

 

เห็นนิ่งๆเย็นๆ สงบเสียขนาดนั้น ใครจะไปนึกล่ะว่าภายใต้ความนิ่งสงบนั้นจะเต็มไปด้วยกระแสน้ำเชี่ยวกราด ... คนตัวเล็กๆอย่างเรียวเฮ ดูแล้วไม่น่าจะไปทำอะไรใครได้ ..... ใครจะไปรู้ ว่าพ่อเจ้าประคุณแกจะถนัดการชักใยอยู่เบื้องหลัง .... สามารถจัดการได้ทุกอย่าง เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ  แถมท้ายด้วยการเป็นเด็กโปรดของโอจังตอกย้ำความไม่ธรรมดา... นี่ละ ความน่ากลัวของคนสวยคนนี้...

 

"งั้นติดต่อเรียวเฮให้มาหาฉันพรุ่งนี้เช้า ฉันจะคุยเอง"

หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ กันท่าจุนโนะไม่ให้เข้าใกล้คนที่ท่านประธานนักเรียนให้ความสนใจนั่นเอง

 

"เรื่องนี้ฉันมีส่วนผิด ให้ฉันไปคุยดีกว่า"

ไอ้ตี๋นี่ก็ยิ้มยิ้มไปยิ้มมา อย่านึกว่าหน้าตาใสซื่อแบบนี้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ ... บางทีรู้มากกว่าประธานเองเสียอีก

 

"ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง"

 "แต่..พี" .. ออกแนวสงครามประสาทนิดๆ..

"ฉันต้องการคุยเอง"

 

ประกาศศักดาเป็นเห็นกันชัดๆเลยว่า ประธานนักเรียน มีสิทธิขาดเหนือรองประธานฉันใด ของที่ประธานนักเรียนสนใจ รองประธานก็ไม่มีสิทธิฉันนั้น ...

 

ดังนั้น จุนโนะจึงหน้าม่อย เดินคอตก กลับไปทำหน้าที่ๆได้รับมอบหมายต่อไป ... เหลือเพียงแต่ประธานนักเรียนรูปหล่อยืนจุดยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจในชัยชนะครั้งนี้

 

 

 

 

จะว่าไป นิสัยเราสองคนก็ไม่ได้หนีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอกนะ เรียวเฮ~

 

.

.

.

 

 

"ผมไม่เลื่อนงาน ... งานของผมวางแผนไว้หมดแล้ว และดำเนินการไปส่วนหนึ่ง"

"เวลาแค่คืนเดียวเนี่ยนะ "

"ใช่.. ส่วนเรื่องที่วันไปชนกับงานโรงเรียนนั้นผมก็ไม่ได้คาดไว้แต่แรก เพราะฉะนั้น...."

"นี่...เรียวเฮ" 

 

"เป็นไปได้ไหม ถ้าเราจะรวม 2 กิจกรรมไว้ในงานเดียวกันน่ะ" รอยยิ้มสนุกสนานเหมือนกำลังจะได้ของเล่นที่ถูกใจมาไว้ในมือ

 

"มัน...ก็อาจจะได้"

"อื้อ เอาตามนี้แหละ ..ยินดีที่ได้ทำงานร่วมกันนะ เรียวเฮ" มัดมือชก สรุปความเอาง่ายๆ ยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับ ยิ้มให้เรียวเฮทั้งปากทั้งตา พลางชื่นชมในหัวสมองอันปราดเปรื่องของตัวเองในใจ.......

 

..... หล่อ รวย ฉลาด ครบสูตรแบบโทโมฮิสะคนนี้ จะหาจากไหนได้อีก....

 

"ไม่ค่อยยินดีเท่าไหร่  แต่ก็ช่วยไม่ได้" จำใจยิ้มตอบตามมารยาท จงใจให้ดูออกว่าฝืนทำ

 

"งั้นหลังเลิกเรียนเรามาคุยกัน"

 

 

.....................................................................

..................................................

..............................

 

 

เมื่อโปสเตอร์งานกีฬาประเพณี พร้อมกำหนดการถูกนำมาติดไว้ที่บอร์ดประกาศเป็นที่เรียบร้อย

เหล่านักเรียนก็ต่างตื่นตัวเร่งหาทีมเข้าแข่งขันกันอย่างรวดเร็ว

 

                งานกีฬาประเพณีของโรงเรียนโอจังนั้นจะมี การแข่งขันหลักๆคือ บาสเกตบอล เบสบอล และซอกเกอร์ ส่วนกีฬาอื่นๆนั้นจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆในแต่ละปี แล้วแต่ความเหมาะสม

 

                การแข่งขันนั้นจะแบ่งเป็น 2 สีด้วยกันคือ ขาวกับแดง .. จะมีกัปตันประจำสี นั่นคือรุ่นพี่ปีสาม 3 คนประจำกีฬา 3 ชนิด ซึ่งตำแหน่งกัปตันจะได้จากการแต่งตั้งโดยกัปตันรุ่นก่อน...

 

                แล้วกัปตันที่ว่านี่ ก็ต้องเป็นคนเฟ้นหาเด็กที่มีความสามารถเข้าทีมด้วยตนเอง .. จะเรียกว่าตาดีได้ ตาร้ายเสียก็คราวนี้ล่ะ กัปตันทุกคนต้องหูไวตาไว เห็นประกาศงานกีฬาติดขึ้นบอร์ดเมื่อไหร่ เป็นสัญญาณว่าเริ่มใช้วิชามารเฉพาะตัวหาสมาชิกเข้าทีมได้เลย  นอกจากนั้นยังต้องพกดวง และความสามารถในการซอกแซกเข้าหารุ่นน้องอย่างรวดเร็ว เพื่อแย่งชิงตัวเต็งๆของแต่ละรุ่นเป็นของทีมให้ได้อีก

 

 

"ทำไมเราต้องเป็นคนมาด้วยว้า"

คุซาโนะเกาหัวแกรกๆ ขณะเดินไปยังห้องที่รุ่นพี่ อูเอดะ ทัตสึยะ กัปตันบาสทีมสีขาว ไหว้วานให้ไปลากตัวดาวเด่นของบาสม.ต้นมาเป็นสมาชิกทีมให้ได้

 

                "เฮ้..หนูน้อย มาอยู่ทีมบาสสีแดงกับฉันไหม"

ร่างอันสูงยาวของ จิมมี่ แม็กกี้ วิ่งกระหืดหระหอบเข้ามาหาทันที .. ท่าทางกำลังร้อนรนเหมือนกับพี่อูเอดะไม่มีผิด

                "ผมอยู่สีขาวไปแล้วครับ"

                "โธ่.. อีกแล้วเหรอ  ไอ้อู๊ดนะไอ้อู๊ด แย่งตัวเต็งฉันไปหมดเลย ..คอยดูนะ จะไม่สอนภาษาอังกฤษให้อีกแล้ว ฮึ่มม"

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่คุซาโนะฟังออก เพราะหลังจากนั้นรุ่นพี่ก็บ่น สบถออกมาเป็นภาษาอังกฤษปนๆกับญี่ปุ่น จนคนธรรมดาไม่สามารถแปลความออกได้อีกต่อไป ... คุซาโนะยืนมองรุ่นพี่ท่าทางประหลาดตาปริบๆ

               

"แปลกดีแฮะ.."

ตั้งแต่อยู่โรงเรียนนี้มา เจอแต่เรื่องแปลกๆ คนแปลกๆทั้งนั้นเลย

                "เฮ่ย เราต้องไปหาไอ้เด็กคนนี้นี่หว่า เกือบลืมแล้วไหมล่ะ"

คุซาโนะมองกระดาษที่จดเบอร์ห้องที่ได้มาจากรุ่นพี่อูเอดะอย่างตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ... นิ่งนอนใจไม่ได้แล้วสิงานนี้  ถ้าช้าเค้าอาจชวดเจ้าเด็กมีฝีมือคนนี้  แล้วก็กลับไปโดนรุ่นพี่เล่นงานเข้าให้อีก .. ไม่ได้การๆ

 

 

"อ้ะ นี่เจอแล้ว .. ห้องนี้ล่ะ" ว่าแล้วก็เคาะประตูห้องด้วยความร้อนใจ

 

... เงียบไปสักอึดใจหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงคนวิ่งออกมา เสียงลากเก้าอี้ ... และประตูก็ถูกเปิดในที่สุด พร้อมกับอะไรซักอย่างเล็กๆเพรียวๆไหวๆ ปลิวแว่บเข้ามาเกาะที่หลังแบบไม่ปล่อยให้ได้ตั้งตัว

 

            "คุณหมี~!!!"

                "เห.."

คุซาโนะถอยหลังกลับมามองป้ายหน้าห้องอีกครั้ง .... ก็ไม่ผิดนี่นา แล้วไอ้เด็กลิงกังที่โดดขึ้นมาไต่อยู่บนไหล่เขานี่อะไร!? ... คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นเจ้าตัวปัญหาที่เกือบจะทำให้มีเรื่องต้องแต่วันแรกที่เปิดเรียน ....

 

            "อิอิ" เสียงหัวเราะคิกคักดังข้างๆหู ที่มีหัวกลมๆโผล่มาเกยหน้าบนไหล่ ... พอได้สบสายตาก็ถึงบางอ้อแทบจะทันที

 

.............ไม่ใช่ใคร  ไอ้โฮสต์เด็กประถม ติดตุ๊กตาหมี ... มันนั่นเอง! ..............

 

                "ใช่ห้องของอาริโอกะคุงรึเปล่า?" แต่ความตระหนักในหน้าที่ยังคงอยู่ จึงพยายามลืมเรื่องบางเรื่องไปก่อนที่จะเสียงาน

            "อื้อ ห้องของผมกับไดจังเอง^^"

เสียงแหลมๆที่แจ้วๆอยู่ข้างๆหูแบบนี้มันชวนหนวกหูไม่น้อยเลยนะเนี่ย..

 

                "แล้วอาริโอกะอยู่ไหม?"

                "ไดจังกำลังเล่นเกมส์ แล้วก็บอกว่าห้ามรบกวน"

 

                "งั้นนายก็ลงไป"

เหล่มองลิงน้อยที่ห้อยโหนอยู่บนหลัง โผล่มาให้เห็นแต่หน้า แล้วก็ตาใสๆปิ๊งปั๊ง ... จะว่าน่ารักมันก็น่ารักหรอกนะ แต่.....

 

            "คุณหมีๆๆ อิอิอิ"

                "ฉันเป็นคนนะไม่ใช่ตุ๊กตา หยุดจิ้มแก้มคนอื่นเหมือนเป็นของเล่นได้แล้ว"

ดูพฤติกรรมมันสิ พฤติกรรม... มันน่าไหมเนี่ยยย~!  ซนอย่างกะลิงเลยเว้ย

 

            "ใครมาหรือ เคตตี้?" อาริโอกะ ไดกิ เดินตามออกมาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่ารูมเมทของเขาออกมาเปิดประตูนานเกินไป ...ยิ่งเป็นโฮสต์ติดท้อปไฟว์แล้วด้วย เลยกลัวว่าจะโดนใครดักฉุดไปง่ายๆ

 

                "อ้าว เล่นกับเพื่อนอยู่เหรอ.. ทำไมไม่เข้ามาในห้องกันล่ะ"

ไดกิมอง 2 คนที่เล่นกันอยู่หน้าห้องด้วยความงงงวย

                "เปล่าๆๆ ฉันไม่ได้เป็นเพื่อนกันหมอนี่" คุซาโนะพยายามโบกมือปฏิเสธสถานะที่ถูกยัดเยียดให้อย่างเต็มที่ ... แต่คำพูดกับท่าทางมันขัดกันอยู่ไม่ใช่เหรอ ... ลิงตัวน้อยที่เกาะหลังนัวเนียอยู่นั่นน่ะ

 

                "แล้ว.." ทำท่าจะซักต่อให้หายสงสัย  แต่ก็โดนขัดขึ้นเสียก่อน

                "ฉันจะมาคุยกับนายนั่นแหละ อาริโอกะคุงใช่ไหม?"

                "เอ้ะ..ผม?"

 

.

.

.

 

 

                "อ๋อ งานกีฬาประเพณีจะเริ่มแล้วล่ะสิ"

หลังจากที่ได้รับการไขข้อข้องใจเรียบร้อย ไดกิก็แจกยิ้มหวานให้อีกฝ่ายทันที

                "อืม รุ่นพี่อูเอดะให้ฉันมาชวนนาย"

                "ให้ผมเล่นด้วยคนสิ^^" ลิงจ้อยที่ทำตัวสงบเสงี่ยมได้เพียงชั่วครู่ เริ่มอยากขอมีส่วนร่วม โดนการปีนขึ้นไปนั่งแทรกตรงกลางระหว่างทั้ง 2 คน

 

                "ตัวแค่นี้จะไปทำอะไรได้" คุซาโนะพูดตัดความรำคาญ  แต่ไดกิถึงกับสะดุ้งเฮือก.... เอ่อ จริงๆผมก็ไม่ได้สูง..ซักเท่าไหร่อะนะ  ถึงจะไม่ได้ถูกว่าตรงๆก็เถอะ .... สะเทือนนะครับ

 

            "โอเคไหม อาริโอกะคุง .."

                "เรียกไดกิก็ได้ครับ คุซาโนะคุงเป็นรุ่นพี่ไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องสุภาพกับผมขนาดนั้นก็ได้"

                "ช่ายๆๆ ไดจังน่ารัก ใจดีจะตาย"

                ......... ใครถาม ...........

กลัวว่าจะเสียมารยาทต่อหน้ารุ่นน้อง  แล้วน้องมันจะหมดศรัทธา  คุซาโนะจึงได้แต่กลืนประโยคนั้นลงคอไป

 

                "มาเล่นบาสด้วยกันเถอะ ผมก็อยู่ในทีมเหมือนกัน^^"

                "ไดจังไปแข่งเลย  เดี๋ยวผมจะคอยเชียร์ไดจังเอง"

                "เอางั้นเหรอ ... ก็ได้ครับ"

 

                "ยินดีที่ได้ร่วมทีมกันนะ ไดกิ" คุซาโนะยื่นมือไปตรงหน้าแล้วเปิดยิ้มด้วยความโล่งใจ ภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำเร็จไปด้วยดี ถึงส่วนนึงมันจะมาจากโฮสต์เด็กประถมนั่นก็ตาม ..

                "ครับ^^" ไดกิยื่นมือเข้าไปจับด้วยความเป็นมิตร ...แต่แล้วก็มีมือที่สามเข้ามาขอมีส่วนร่วมด้วยเสมอ มือเล็กๆทั้งสองข้างนั้นกอบกุมมือของทั้งคู่เขย่าไปมาอย่างสนุกสนาน

                "เย้ๆๆ ต้องฉลองๆ ไดจังกินเค้กกันเถอะ"

                "ยังไม่ได้แข่งเลย ฉลองอะไรล่ะเคตตี้ ..หาเรื่องกินเค้กล่ะสิไม่ว่า"

พูดไปอย่างนั้นล่ะ เคยห้ามทันเสียที่ไหน ... เผลอแว้บเดียว สตรอเบอรี่ช็อตเค้กน่าตาน่ากินก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

 

                "คุณหมีกินด้วยกันมั้ย"

                "ไม่ล่ะ ไม่ชอบของหวาน"

                "ถึงว่าล่ะ ทำไมคุณหมีถึงชอบอารมณ์เสียอยู่บ่อยๆ  เพราะขาดน้ำตาลนี่เอง อืมๆ"

                "ฉันไม่ได้ขาดน้ำตาล!!"

                "นั่นไง อารมณ์เสียอีกแล้ว... เนอะ ไดจัง"

                "อื้อ ทานซะหน่อยสิครับ"

ท่าทางใจดี มีเมตตาต่อสัตว์โลกแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่อยู่ร่วมห้องกับไอ้ลูกลิงนี่ได้ ... เอาไงก็เอา งานที่ได้รับมอบหมายก็เรียบร้อยแล้วนี่นา ขอเถลไถลซักหน่อยคงไม่ว่ากันนะรุ่นพี่อูเอดะคุ๊งงง

 

...........................

.................

........

 

 

                "หมายความว่าไงเรียวเฮ ที่ไม่ให้พวกเราลงแข่งกีฬา"

                "อย่าใจร้ายแบบนั้นสิ ... ฉันอยากเล่นซอกเกอร์นะ" เสียงโวยวายพร้อมกับหน้าตาบู้บี้ขัดใจของเจ้าชายที่ร่ำๆจะลงไปดิ้นกับพื้นให้เห็นอยู่รำไร

                "ใช่ฉันก็อยากเล่นเบสบอล ..." สองหนุ่มฝาแฝดประสานเสียงกันขึ้นมาทันทีทันใด

" ได้ข่าวมาว่ามีเด็กจากโอซาก้าเล่นเก่งมากๆคนหนึ่ง อยู่ปี2 ชื่อฮิโรกิน่ะ .. อยากแข่งด้วยชะมัด"

                "ฉันน่ะเหรอ"

นาคาโดอิ ฮิโรกิ ชี้หน้าตัวเองอย่างไร้เดียงสา ... ก็ชื่อฮิโรกิ ... มาจากโอซาก้า .. ตรงเป้ะ ไม่มีผิดเพี้ยน

 

                "ฉันลืมไปได้ไงว่ายังมีไอ้บ้านนอกนี่อยู่" ฮิซาโตะกันไปพูดกับพี่ชายฝาแฝดตัวเองแบบเซ็งๆ

                "เฮ้ๆ บ้านเกิดพวกนายก็โอซาก้าไม่ใช่หรือไง ทำมาลืมกำพืดตัวเองนะ"

           

            "แล้วฉันจะมานั่งพร่ำเพ้ออยากเจอแกทำไม ไอ้หน้าหนู ..หัดใช้หัวคิดซะมั่ง"

                "แก.. ไอ้หน้าลิง"

 

                "เลิกทะเลาะกันซักที 3 คนนี่น้า อยู่ด้วยกันไม่ได้เลยหรือไง" ไม่พ้นยูต้องออกเสียงปรามสงครามลิงอย่างทุกครั้ง

               

            "ตกลงว่าไงอ่ะเรียวเฮ ... ทำไมพวกเราลงแข่งไม่ได้"

 

เรียวเฮละมือจากสมุดบัญชี ...จริงๆก็รอประโยคนี้อยู่นานแล้วล่ะ เล่นพูดกันซะไม่มีที่ให้แทรกเลย

 

                "ก็เพราะว่า พวกนายต้องกลายเป็นของรางวัลสำหรับการแข่งขันไง"

 

.

.

.

 

                "ห้ะ ...ว่ายังไงนะ"

"กำหนดการปีนี้ ไม่อนุญาตให้สมาชิกในโฮสต์คลับเข้าร่วมการแข่งขันได้"

"เฮ่ย..แล้วที่ฉันวางแผนจะให้ไอ้เจ้าชาย กับคิตามูระมาลงซอกเกอร์ให้สีแดงก็.."

"เลิกหวังไปได้เลย หาคนมาแทนด่วน"

"โธ่ๆๆ เสียดายฝีมือเจ้า 2 คนนั่นอะ"

 

"อิคุตะ โทมะ.. เลิกคร่ำครวญแล้วไปหาเด็กมาแทนก่อนที่จะโดนเจ้านากามารุ ยูอิจิ กัปตันซอกเกอร์ทีมสีขาวมาเอาเด็กไปหมด"

 

"แล้วจะไปหาจากไหนล่ะเนี่ย..." ท่าทางกลุ้มใจน่าดู มือทั้งสองข้างใช้บีบขมับที่ปวดขึ้นมาตุ้บๆ

 

"เทโงชิ ยูยะ ปี2 กับยาบุ โคตะ ปี1 .. สองคนนี้เด่นมากๆตอนชั่วโมงพละ"

ฮาเสะกาว่า จุน บอกด้วยเสียงธรรมดา ... แต่นั่นทำให้โทมะเกือบน้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้งใจ

 

                "ขอบใจว่ะ.. นายนี่ทำหน้าที่ดีกว่าฉันที่เป็นกัปตันซะอีก ... ขอบใจเว้ย"

ดึงเพื่อนมากอดพร้อมตบไหล่2ทีแรงๆ  ก่อนจะวิ่งไปตามหาเด็กทั้ง2คนให้มาร่วมทีม

 

.

.

.

 

 

            สำหรับคนที่ไม่ได้ถูกคัดเลือกให้ไปแข่งกีฬา ก็จะกลายเป็นกองเชียร์ไปโดยปริยาย และใช้การจับฉลากในการแบ่งสี เพื่อให้จำนวนคนเท่ากัน ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

 

                "นากะจัง...นากะจังจับฉลากได้อยู่สีอะไรน่ะ"

                "สีแดงอ่ะ"

                "จริงเหรอ .. ของเราได้สีขาว"

                "เราอยู่สีแดง สีเดียวกับนากะจังเลย"

                "งั้นเราก็ไม่มีเพื่อนอยู่คนเดียวสิ"

                "โอ๋ ริวจังไม่ต้องกลัว เดี๋ยวเค้าหาเพื่อนให้..ริวจังจะได้ไม่เหงาตอนไปเข้าเชียร์"

                "จริงนะ จิเน็น"

                "อื้ม..จริงสิ"

                "เราว่าจิเน็น ลองไปขอให้พี่ยามะช่วยย้ายชื่อริวจังมาอยู่สีแดงด้วยกันสิ"

                "อ๊า~ นั่นสินะ ลืมวิธีนี้ไปเลย.."

 

                "ลืมวิธีนี้ไปนั่นแหละดีแล้ว" เสียงเข้มๆดังมาจากด้านหลัง พอเด็กน้อยทั้งสามคนหันไปมองก็ต้องร้องเสียงหลง

                "อ๋า..พี่ซึบาสะ~"

                "ตัวแค่นี้ รู้จักโกงหรือเรา ..แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ"

                "แต่ริวจังต้องอยู่คนเดียวนี่ครับ" จิเน็นพยายามแก้ต่างให้ตัวเอง

                "ไม่ใช่คนเดียวซะหน่อย ทีมสีขาวก็ยังมีเพื่อนๆพี่ๆอีกตั้งหลายคนนะ .. งานกีฬาเนี่ย จัดเพื่อการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง ให้เรารักกันมากๆ และสามารถอยู่ร่วมกับคนอื่นๆได้ทุกคนโดยไม่มีการแบ่งแยกไงล่ะ"

                "ครับ.." เด็กๆฟังประโยคยาวๆเข้าไป ตาก็เริ่มปรือๆ พยักหน้ารับกันเซื่องๆ

                "ไม่คิดจะทำอีกแล้วใช่ไหมครับ" เด็กคืออนาคตของชาติ ต้องปรามกันซะบ้าง จะได้โตมาเป็นเด็กดีมีคุณภาพ ไม่สร้างความเดือดร้อนให้สังคม!

                "คร้าบบบ"

                "งั้นก็ไปกินนมกัน .. ได้เวลามิลค์เบรกพอดี เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ"

เด็กที่อยู่ในวัยกำลังเจริญเติบโต โอจังกำชับให้เลี้ยงด้วยนมเยอะๆ ... ให้มันผิดพลาดแค่รุ่นเราๆก็พอ

แถมโอจังยังบอกอีกว่า มาตรฐานความสูงที่ใช้ความสูงของทักกี้เป็นเกณฑ์มาโดยตลอดน่ะ มันต่ำเกินไปแล้วสำหรับเด็กรุ่นใหม่ๆ...

 

                "ครับ^^" นั่นไง.. กลับมายิ้ม ร่าเริงสดใสได้ดังเดิมแล้ว

                "พี่ซึบาสะขอขี่หลังหน่อย" เอ๋....

                "ผมด้วยๆ" เอ๋ๆๆ......

                "เอ้า.. มาทีละคนๆ" เอาก็เอาวะ ..เพื่ออนาคตของชาติ!

 

ร่างเพรียวบางของซึบาสะที่มีลูกลิงเกาะอยู่ด้านหลัง 1 ตัว และในขณะเดียวกันก็ต้องจูงลิงน้อยอีก 2 ตัวที่คอยแหย่เล่นกันไปมาตลอดทาง ... สภาพทุลักทุเลพอดูเชียวล่ะ

 

              "นั่น..พี่ซึเล่นอะไรน่ะ"

              "น่าสนุกจังเลย ไปเล่นด้วยกันกับพวกนั้นไหมยูโตะ"

              "เอาสิยามะจัง"

 

              "พี่ซึบาสะ~!! พวกผมเล่นด้วยคน"

              "พี่ซึบาสะ~~~~"

 

              "โอ้ย เยอะเกินไปแล้วว ... ทักกี้ ช่วยด้วยยยยย"

 

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>.<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

 

                สามสัปดาห์กับความวุ่นวายเล็กๆภายในโรงเรียน ทั้งการตามล่าหานักกีฬาเข้าทีม การซ้อมกีฬา การต้อนเด็กๆไปซ้อมร้องเพลงเชียร์ ..... ในที่สุดวันงานกีฬาประเพณีประจำปีนี้ก็มาถึง

 

เหล่ารุ่นพี่ที่จบไปแล้ว เพื่อนผองน้องพี่ของท่านผอ. รวมถึงคนใหญ่คนโตในวงการการศึกษาก็ต่างมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง ...

 

"พวกเด็กหนุ่มๆนี่ คึกคักกันดีจังนะ ไทจิ"

"ก็เหมือนพวกเราสมัยก่อนน่ะแหละ ชิเงรุ"

"พูดอะไรซะแก่เลย"

"ก็รึไม่จริงกันล่ะ"

"ได้ข่าวว่าแกแต่งงานแล้วไม่ใช่รึ อิโนฮาระ"

"ก็ถ้าแกไม่เลิกกับแฟนเสียก่อน ก็คงได้แต่งกะเขาบ้างแหละ โทโมยะเอ๋ย"

"โอ้ย อย่าเอาเรื่องจริงมาล้อเล่นได้ไหม .. อิจฉาเว้ย"

 

ผอ.โอจังที่กำลังเริงระบำทักทายแขกวีไอพีที่มาในงานอย่างสนุกสนาน แก้มกลมๆอมยิ้มแจกจ่ายทุกคนอย่างทั่วถึง แต่แล้วก็ไปสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ต้องรีบกระโดดโลดเต้นเข้าไปหา .... ร่างสูงโปร่งกับการแต่งกายที่ดูมีชาติตระกูล รอยยิ้มกับสายตาอ่อนโยนที่ทอดมองไปยังสนามเบื้องล่าง ความเป็นผู้ดีเก่าที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ดูโดดเด่นแม้อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย

 

"โอ้ คุณฮิงาชิยามะ เป็นเกียรติมากครับที่มาร่วมงาน"

แล้วจะไม่ให้ผอ.โอจัง ดีใจแทบจะตีลังหลังสามตลบเข้ามาหาได้อย่างไร  ในเมื่อปีนี้เจ้าคณะแขวงในเครือจอห์นนี่ เดอ คิตากาว่า

"เป็นไง โอจัง ช่วงนี้กิจการดีไหม" หนุ่มใหญ่หันมาเปิดยิ้มสว่างไสวให้เมื่อเห็นว่าใครเข้ามาทักทาย

"ผลผลิตกำลังงอกงามดีเลยครับ.. ผมว่าจะเร่งใส่ปุ๋ยเสียหน่อย เดี๋ยวจะไม่ทันการ"

"ฮะฮะฮะ รับมุกได้ด้วย"

"แหม คุณฮิครับ ผมเป็นผอ.โรงเรียนนะครับ ไม่ใช่โรงงานผลิตเงาะกระป๋อง"

 

"แล้วนี่โคจังอยู่ไหนล่ะ" ถามถึงหนึ่งในเด็กโปรดที่คุณฮิแกสุดแสนจะภูมิใจกับอดีตเด็กปั้น โดโมโตะ โคอิจิ

"โคจังดูแลลูก เอ้ย เด็กๆประถมอยู่นู้นล่ะครับ" โอจังชี้ไปทางกลุ่มเด็กๆที่กำลังส่งเสียงเจี้ยวจ๊าวแสนซนเดินขบวนกันมาขึ้นแสตนด์เชียร์

"ยังรักเด็กเหมือนเดิมเลยน้า^^" พูดถึงเด็กโปรดหมายเลข 1 ด้วยรอยยิ้มแช่มชื่น

"เดี๋ยวถ้ารู้ว่าคุณฮิมาก็คงมาหาล่ะครับ"

 

"นั่นคุณอุเอคุสะกับคุณโอคาโมโต้นี่นา .. ปีนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย คนใหญ่คนโตมากันเต็มโรงเรียนเลย" สายตาอันเฉียบแหลมของโอจังสั่นระริกเมื่อเรด้าเจอเป้าหมายต่อไป

"2 คนนั้นคงมาหาลูกชายสุดรักนั่นแหละ น่าอิจฉาชะมัดเลย เพื่อนๆแต่งงาน มีครอบครัว มีลูก จนลูกโตเป็นหนุ่มกันหมดแล้ว"

"แล้วคุณฮิไม่แต่งบ้างล่ะครับ"

"แต่งกับงานน่ะสิ ชาตินี้ยังไม่รู้จะได้แต่งหรือเปล่าเลย"

"แหม ก็เร่งหาเข้าสิครับ"

"ฮะๆๆ" สองหนุ่มใหญ่หัวเราะเอิ้กอ้ากกันสนุกสนาน ก่อนจะชักชวนกันไปทักทายเพื่อนเก่าที่จับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส

 

.

.

.

 

 

                "เรามาเริ่มจากการแข่งขันอย่างแรก .. บาสเกตบอล.."

 

คุณชายนักกีฬาของทั้งสองทีมรวมหัวกันอยู่คนละฟากฝั่งสนาม แต่กระนั้นเลย สายตาเฉือดเชือนที่ส่งให้กันของกัปตันทั้งสองทีมก็เล่นเอาลูกทีมหนาวๆร้อนๆ... นี่ถ้าจับผลัดจับผลูแพ้ขึ้นมา จะโดนรุ่นพี่เล่นงานตายมั้ยเนี่ย...

 

                "โอ้โห ทีมสีแดงมีแต่คนตัวสูงๆทั้งนั้นเลย ทีมเรามีทากะจังคนเดียวเองที่ตัวสูงน่ะ"

                "จะไหวหรือครับรุ่นพี่"

                "ไหวสิ.. เจ้าพวกนั้นก็ดีแต่เอารูปร่างมาข่มนั่นแหละ .. อย่าไปกลัวมันน้องพี่ เราสู้มันได้สบายๆอยู่แล้ว"อูเอดะยืนประจันหน้ากับกัปตันทีมสีแดงจิมมี่ แล้วยักคิ้วให้อย่างเป็นต่อ... ปีนี้เค้าค่อนข้างมั่นใจล่ะว่าจะชนะไอ้ฝรั่งตัวยาวนี่สักที

 

ทางด้านทีมสีแดง

                "รุ่นพี่.. ทีมนู้นมีแต่เด็กตัวเล็กๆทั้งนั้นเลย อย่างนี้ทีมเราชนะสบายๆอยู่แล้ว"

                "ยัง.. อย่าเพิ่งดูถูกทีมนั้น เรายังตัดสินจากรูปร่างไม่ได้" จิมมี่คิ้วผูกโบว์อยู่ข้ามสนาม ประเมินความสามารถของฝ่ายตรงข้ามคร่าวๆ แล้วโศกสลด สะเทือนใจเป็นอย่างยิ่งนักที่เห็นนักกีฬาตัวเก็งที่เค้าหมายตาไว้หลายคนกลายเป็นคนของทีมสีขาวเสียหมด

 

 

                "แหม.. ปีนี้ 2 ทีมแตกต่างกันที่ไซส์อย่างสิ้นเชิงเลยนะครับ ... เดี๋ยวผมจะแนะนำให้ท่านรู้จักกับกัปตันของทั้ง 2 ทีมนะครับ"

 

                "กัปตันบาสเกตบอล สีแดง .. จิมมี่ แม็กกี้ครับ"

                "อูเอดะ ทัตสึยะ กัปตันบาสเกตบอลทีมสีขาวครับ"

               

ตาต่อตาประชันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้อูเอดะจะต้องแหงนหน้าจนคอตั้งบ่าก็ตาม ... แต่เรื่องของศักดิ์ศรี มันหยามกันไม่ได้~!!!

 

เสียงนกหวีดจากกรรมการดังขึ้น .... ทีมสีขาวของจิมมี่เป็นฝ่ายปัดบอลได้ก่อน ไม่น่าแปลกใจนักเพราะความสูงที่กินขาด .. ทั้ง 2 ทีมขับเคี่ยวกันในสนามอย่างดุเดือด เสียงรองเท้าครูดกับพื้นสนามดังเอี๊ยดอ๊าดๆ ผสานกับเพลงเชียร์ของทางกองเชียร์เร่งเร้าให้เลือดนักกีฬาเกิดความฮึกเหิมยิ่งขึ้น

 

"ดูนั่นสิ เจ้าไทโยของทีมสีแดงน่ะ .. ตัวยาวซะเปล่าแต่ไร้ประโยชน์ชะมัด"

"เก้งก้างซะมากกว่า หมอนั่นน่ะ"

"สู้สีขาวก็ไม่ได้ ตัวเล็กๆแต่คล่องตัวมากเลย"

 

"นั่น..อาริโอกะมุดลอดขาจิมมี่วิ่งไปแล้ว เจ๋งชะมัด"

"ตัวเล็กก็ดีแบบนี้ล่ะน้า"

 

"ลูกชู๊ตของคุซาโนะสวยมากเลย"

"แต่โฮชิโนะ ทีมสีแดงก็เก่งน่าดูเหมือนกัน"

 

อีก 1 นาทีจะหมดเวลา ...แต่คะแนนต่างกันอย่างเห็นได้ชัด  ...ทีมสีขาวได้แสดงให้คนดูทั้งโรงเรียนได้ประจักษ์แล้วว่า อย่าดูคนแค่ที่รูปร่างหน้าตาภายนอก ถึงจะตัวเล็กแต่ความสามารถก็ไม่เป็นรองใคร จึงได้พาให้ทีมชนะไปในปีนี้ ... ในขณะที่ทีมสีแดง ต้องก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ เพราะความสูงของผู้เล่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย..

 

                "สำหรับผู้ชนะในปีนี้ ... นอกจากจะได้ถ้วยรางวัลแล้ว ทีมที่ชนะจะได้ผ่อนคลายกับโฮสต์คลับ~!!"

 

                "อิรัชชัยมาเสะ" เสียงดังมาจากชั้นลอยของโรงยิม หนุ่มๆโฮสต์คลับทั้ง 11 คน โผล่หน้าออกมาส่งยิ้มหวาน โบกไม้โบกมือเรียกคะแนนกันเต็มที่

 

"อะฮ้า หนุ่มน้อยที่น่ารักทุกคน ขึ้นมาได้เลยครับ สรวงสวรรค์แห่งโฮสต์คลับรอพวกคุณอยู่นะ^^" เจ้าชายโบกมือประหนึ่งนางงาม โปรยเสน่ห์ด้วยรอยยิ้มหวานๆจนเคลิ้มกันไปทั้งโรงยิม

 

 

"ฉันอยากขึ้นไปบนนั้นบ้างจัง" ชิเงะนั่งอยู่บนแสตนด์ที่ใช้เชียร์ แต่สายตานั้นลอยเคลิ้มไปหาใครบนชั้นลอยของโรงยิมเสียแล้ว ร่างบางๆเอนตัวไปพิงกับอกกว้างของเพื่อนสนิทแล้วเพ้อหน้าแดง

"เล่นกีฬาเป็นสักอย่างรึเปล่าเถอะ อย่างนายน่ะ" แม้จะพูดขัดอารมณ์ไปบ้าง แต่วงแขนก็โอบล้อมตัวเพื่อนสนิทไว้หลวมๆ ....ไม่เคยรู้ตัวหรอกเพราะมันเป็นปฏิกิริยาตอบรับอัตโนมัติไปแล้ว

"ไม่เอาหรอก.. กีฬาเหม็นเหงื่อพวกนั้น"

"บ้านนายทำธุรกิจส่งออกอุปกรณ์กีฬาไม่ใช่หรือไง"

"จำเป็นหรือเปล่าล่ะว่าฉันต้องเล่นกีฬาเป็น" ดวงตาคมสวยเหลือบขึ้นมองเพื่อนหน้าแมวขุ่นๆ

 ...ทำเหมือนไม่รู้จักกันไปได้นะ ...

ร่างสูงส่ายหัว ยิ้มบางๆแล้วเอามือยีหัวชิเงะแทนการต่อปากต่อคำ .. เถียงไปก็แพ้เปล่าๆ แต่ถึงจะแพ้หรือชนะไม่สำคัญ เพราะคนที่ง้อมันก็คือเค้าคนเดียวอยู่ดี

"อิจฉาเจ้าคุมันเนาะ เคย์จัง" ชิเงะเพ้ออีกครั้งแล้วก็ซุกตัวเข้าหาเพื่อนสนิทยิ่งขึ้น

"อื้อ"

 

.

.

.

 

                กีฬาประจำปีประเภทต่อไปก็คือ ซอกเกอร์ ... สิ้นเสียงประกาศจากพิธีกรแล้ว ความสนใจทั้งหมดของโฮสต์หนุ่มๆก็พุ่งลงมาที่สนามแทบจะทันที โดยเฉพาะเจ้าชายเคตะ กับคิตามุระ ยูที่แทบจะลงไปเกาะขอบสนามเสียให้ได้ แต่ก็ทำได้แค่โผล่หน้าออกมาเกาะติดสถานการณ์อยู่บนชั้นลอยเท่านั้น

 

                "โอ้ย คันแข้งคันขาอยากลงไปเล่นด้วยจริงเว้ย" เคตะเต้นเร่าๆร้องคร่ำครวญไม่ขาดปาก

                "นี่ ไอ้เจ้าชาย ..เห็นเรียวเฮไหม" ยูมองซ้ายมองขวาหันดูรอบตัวก่อนจะเข้ามาสะกิดเคตะ

                "อ้าว ไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอกเรอะ"

                "ไม่อยู่.... นี่ล่ะเวลาทองของเรา ไอ้เจ้าชาย อยากลงไปเกาะขอบสนามไหมล่ะ"

                "ไปคร้าบบ"

 

 

                อาคานิชิ จิน ที่ยอมสลัดคราบคุณชาย ลงมาประจำตำแหน่งกองหน้าทีมสีขาว เรียกเสียงฮือฮาให้คนจับตาจ้องมองอย่างสนใจ ... แต่ใครเล่าจะรู้เหตุผลที่แท้จริงของการเข้าร่วมงานกีฬาปีนี้

                ดวงตาคมจัดเงยขึ้นมองไปทางชั้นลอยของโรงยิม

                ..... เฮ่ย หายไปไหนแล้วล่ะ......

 

                "อ๊า เจ้าชาย" เสียงยาบุนี่นา .... จินหันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที แล้วก็ได้เห็นคนที่กำลังมองหาหลบเข้ามาแฝงตัวอยู่ในทีมของสีแดงพอดิบพอดี

                "ชู่วว์ เบาๆสิครับ ผมแอบหนีลงมาน่ะ"

 โชคดีแค่ไหนกันล่ะ ที่เจ้าชายของประชาชนเลือกที่จะเข้ามาลี้ภัยในนี้

                "แล้ว..จะไม่เป็นไรหรือฮะ" โคตะ ยาบุ มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ....ถึงตรงนี้จะเป็นที่พักนักกีฬาที่คนนอกเข้ามาไม่ได้ง่ายๆ แต่ว่ามันก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี

                "น่านะ ก็ผมอยากดูใกล้ๆนี่นา" ยิ้มอ้อนใส่ยาบุอย่างที่เคยใช้ได้ผลกับเมมเบอร์ของคลับทุกราย แล้วก็เหมือนจะได้ผลดีด้วยเมื่อยาบุยิ้มเขินเดินออกไปเตรียมตัวลงสนาม ...โดยไม่รู้ตัวหรอก ว่าทำให้ใครหน้างอเป็นจวักไปแล้ว

 

                เคตะดูจะตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจกับการแข่งมากถึงขนาดสะกิดยูให้ดูนั่นดูนี่ทุกๆสองนาที

 

                "อ้ะ อาคานิชิ จินนี่นา ลงแข่งด้วยเหรอ เฮ้..."

                "จะเสียงดังไปไหนเล่าไอ้เจ้าชาย กลัวเรียวเฮหาพวกเราไม่เจอหรือไง" คิดถูกคิดผิดฟะ ที่เอามันมาด้วย .. รู้งี้แอบย่องมาคนเดียวคงไม่ตกเป็นเป้าแบบนี้แน่ๆ .. แต่ไม่เอาหรอก เกิดเรียวเฮจับได้ขึ้นมาจะได้มีเพื่อนซวย

 

                "จิน...สู้ๆนะ" เจ้าชายฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับชูพีชขยิบตาให้เป็นคอมโบ้เซ็ท... แค่นี้ก็ทำให้จินเดินลงสนามไปด้วยแก้มแดงเปล่งปลั่งและสายตาเด็ดเดี่ยวที่มองไปข้างหน้าเหมือนพร้อมจะยอมสู้ตายถวายหัวเพื่อชนะในเกมส์นี้ให้ได้แล้ว

 

.

.

.

 

"นายเรียกฉันมาทำไมยามาชิตะ" จิบะ เรียวเฮ เดินหน้าตึงเข้าไปในห้องทำงานของประธานนักเรียน

 

เป็นใครไม่หงุดหงิดบ้างเล่า คนเพิ่งสั่งอาหารรสเลิศมารับรองแขกและตัวเองก็กำลังจะไปทดลองชิมอยู่แล้วแท้ๆ จู่ๆก็มีไอโย่งสูงเท่าเสาไฟฟ้า(จุนโนะ)เข้ามายืนขวาง แล้วก็พามาที่นี่ ..... มารคอหอยแท้ๆเชียว

แต่เห็นหน้าคุณประธานนักเรียนไม่มีแววเล่นๆเหมือนเคย .. คงมีเรื่องสำคัญจริงๆล่ะมั้ง จะยอมอภัยให้สักครั้งก็ได้ เหอะ..

 

                "เกิดปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับรางวัลใหญ่น่ะ" ใบหน้าหล่อเหลามีแววเครียดขึง ไม่อยู่ในภาวะอารมณ์ยั่วโมโหกวนโทสะเล่นเหมือนเดิมพาให้ร่างขาวจัดเขยิบเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานแล้วตั้งหน้าตั้งตารอรับฟังปัญหาที่ว่านั่นทันที

                "สรุปว่าเราต้องหาสถานที่เดทใหม่ ....ไปเดทกันนะเรียวเฮ" เรียวเฮขมวดคิ้วฉับทันที

 

โว้ย.. แล้วมันเกิดปัญหาอะไรยังไงก็ยังไม่แถลงไขให้ชัดแจ้ง ดันทะลึ่งยื่นหน้าหล่อๆมากระลิ้มกระเหลี่ยกันอีกแล้ว

                "ไม่ไป" นั่นล่ะ ด้วยความไม่สบอารมณ์ คำปฎิเสธจึงหลุดออกจากปากได้ง่ายๆแบบไม่ต้องหยุดคิด

                "ไม่ไปได้ไง เดี๋ยวฉันไปหาสถานที่เองคนเดียวก็มาตินั่นตินี่ ไม่พอใจกันอีก"

                "แล้วรองประธานล่ะ? ทำไมฉันต้องกับนายสองคน"

                "จุนโนะก็ต้องดูแลทางนี้แทนฉันไง ...เถอะน่า อย่ามากเรื่องเลย รายละเอียดที่เหลือฉันจะอธิบายให้ฟังตอนอยู่บนรถแล้วกันจะได้ไม่เสียเวลา" ยามะพีไม่พูดเปล่า มือคว้าเสื้อสูทนักเรียน แล้วเดินอ้อมมาลากเอาคนตัวขาวที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องให้ไปด้วยกัน

                "เดี๋ยวสิ ยามะ..." 

                "จุนโนะ ผอ.อนุมัติเรื่องขอใช้รถหรือยัง?"

                "อื้อ เรียบร้อย" จุนโนะโยนกุญแจรถให้ทันทีอย่างรู้ใจ ..

                "ขอบใจ งั้นฉันไปนะ" ยามะพีคว้าเอามือนุ่มๆของเรียวเฮติดมือไปทันที ไม่ปล่อยให้เจ้าตัวได้โวยวายหาข้ออ้างอะไรได้อีก

                จุนโนะยังยืนนิ่งมองตามหลังทั้งคู่ไปจนประตูที่ถูกเปิดกว้างปิดสนิทเหมือนเดิม ...ภายใต้ใบหน้ายิ้มๆตาปิดๆเหมือนไม่รู้สึกอะไรนั้น จะมีใครรู้ไหมว่า ...เขาไม่อยากให้สองคนนั้นไปด้วยกันแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะจับมือนั้นเอาไว้ ไม่ปล่อยให้ไปไหนกับใครง่ายๆแน่นอน

 

                "เฮ้อ..ชีวิตนี้เราจะเป็นรองไอ้พีทั้งตำแหน่งหน้าที่และความรักเลยหรือวะเนี่ย"

 

 to be con

ประโดนรีดเค้นฟิกมาลงอ่ะ (เอามือปิดตา ชี้ไปที่คุณแยม)  

เอ็นดูจุนโนะม้ะ ฮะๆๆ... ตอนนี้ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินกันขวักไขว่ในฟิก  ลามไปถึงคุณฮิ(เอามาเล่นด้วยจนได้ ฮา)

 

ตอนหน้าเจอกัน ... นานกว่านี้หน่อยล่ะ

ไม่เคยลงฟิคติดกันถี่ๆอย่างงี้เลยนะเนี่ย ฮ่ะๆๆ