CONGRATULATION
ยินดีด้วยกับคุณแยม
วันนี้รับปริญญา สาขาศิลปศาสตรบัณฑิต เอกภาษาญี่ปุ่น อันดับที่564
(ปรบมือกึกก้อง) เย้ๆๆๆๆ (เค้าไปแงะมาจากเว็บคุเชียวนะ)
ขอโทษที่ประไม่ได้ไปร่วมงานอะ อยากไปนะเนี่ย จะส่งใจไปเชียร์อยู่บนดอยนี่ละกัน
โชคดีขอให้ไม่ปวดเย่กลางงาน รองเท้าไม่กัด ง่วงเหงาหาวนอน หรือหิวข้าวหิวน้ำกะทันหันนะ
จริงๆวันนี้เค้าตั้งใจจะเซอร์ไพรส์อีกอย่าง แต่คงไม่เซอร์ไพรส์แล้วอ่ะ เค้าทำไม่ทัน (ฮ่าๆ)
ถ้าทันจะมาอีดีทน๊ะ
EDIT
[Short Fic] ........ 365 days .......... [Hikaru X Kei] By:: I-PrA
Limited Fiction for คุณแยม
เวลา 6:00 น.
เสียงคันเร่งมอเตอร์ไซค์หลายคันที่ดังน่าหนวกหูอยู่ในตอนนี้ ชาวบ้านร้านตลาดละแวกนี้ก็ (จำเป็นต้อง) ได้ยินจนคุ้นหูเป็นอย่างดี เพราะมันเป็นเสียงเดียวกับ 365 วันที่แล้วและทำท่าว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปในอีก 365 วันต่อจากนี้
ถ้าถามว่าทำไมทุกคนจึงปล่อยให้เหตุการณ์เป็นแบบนี้มาตลอด365 วันนั้น ก็ต้องถามต่อไปล่ะว่า มีใครไม่รู้จัก "ยาโอโทเมะ ฮิคารุ" ลูกชายมาเฟียใหญ่ในเขตคันโตบ้าง
แน่นอนว่ารวมถึงนักศึกษาเฟรชชี่ของม.เมจิ ที่รีบตะลีตะลานออกมาจากบ้านด้วยหน้าบึ้งๆ ไม่ต่างจาก365 วันที่แล้วเท่าใดนัก
"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหนูอิโน เคย์" เสียงทักทายจากชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีสองคน ที่จอดรถเครื่องขวางประตูหน้าบ้าน ฉีกยิ้มเต็มแก้มกล่าวต้อนรับอยู่ทุกเช้า
"บอกกี่ทีแล้วว่า อย่าเรียกคุณหนู.. ผมเป็นแค่คนธรรมดาๆเท่านั้นแหละ"
"แค่เป็นคนสำคัญของนายน้อย พวกเราก็คิดถือว่าเป็นคนสำคัญของตระกูลแล้วล่ะครับ"
ร่างขาวของ อิโน เคย์ มองร่างสูงที่ควบอยู่บนรถช็อปเปอร์ติดสัญลักษณ์ประจำตระกูลยาโอโทเมะคันใหญ่กว่าตัว ด้วยมาดเท่ห์ๆ ส่งยิ้มหล่อไม่ทนพร้อมกันนั้นก็ยักคิ้วชักชวนให้หนุ่มร่างขาวขึ้นมานั่งซ้อนสารถีหน้าตาดีคนนี้
ยิ่งพอเห็นว่าร่างขาวยังยืนนิ่งอยู่ก็ยิ่งบิดคันเร่งให้ส่งเสียงคำราม ประกาศศักดาความยิ่งใหญ่ของรถเครื่องที่ตนครอบครองอยู่ ไม่ได้รู้สึกรู้สาเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายมองตัวเองด้วยสายตาแบบไหน หรือทำให้ชาวบ้านแตกตื่นเดือดร้อนยังไง
ถ้าเป็นอย่าง 365 วันที่แล้ว อิโน เคย์จะยอมทำเพียงแค่ เดินกลางถนนให้รถเครื่องสามคันขับโฉบเฉียวฉวัดเฉวียนคุ้มกันอยู่ข้างๆไปจนถึงสถานีเท่านั้น
แต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างที่แล้วมา เมื่อมีเสียงนี้เกิดขึ้น
"พอดีวันนี้ผมรีบ ขอติดรถไปด้วยก็แล้วกันนะ" ไม่ใช่เพียงคำพูดลอยๆ แต่ร่างขาวของอิโน เคย์ ก้าวขาขึ้นไปนั่งคร่อมซ้อนรถเครื่องคันเล็กคนสนิทนายน้อยดวงซวยที่ชื่อว่า ทาคาคิ ยูยะ
ทาคาคิ ยูยะหน้าตาเลิ่กลั่ก ค่อยๆหันไปมองหน้านายน้อย ...เห็นว่านายน้อยกำลังแยกเขี้ยวยิงฟันตั้งท่าจะกลายร่างได้อยู่แล้วก็รีบหันกลับมา...พยายามใช้วาจาเกลี้ยกล่อมแทน
"อะเอ่อ คุณหนูไปนั่งรถนายน้อยดีกว่ามั้ยครับ"
"ไม่เอา ผมไม่ชอบรถคันใหญ่ เสียงดังน่ารำคาญ"
to be con
ที่เหลือเจอกันหลังประสอบเสร็จเนะ
แต่งไม่ทันจริงๆอ่ะ ...ตั้งใจแต่งนะเนี่ย เป็นฟิคเด็กเรื่องแรกเลยก็ว่าได้
ทีแรกกะให้คุณเปิดมาต๊กกะใจกับฟิกโอะอิเคย์ในบล็อก ... แต่เค้ากะเวลาพลาดไปหน่อย
จะอ่านหนังสือไม่ทันแล้วอะ .....
จะดีใจมั้ยเนี่ย ..อันนี้คิดไว้นานแล้วอะ ว่าจะแต่งให้คุณตอนรับปริญญา หะๆๆ เก๋ไก๋ไม่ซ้ำใครใช่ม้ะล่า .. เอาเหอะ เอาแฟ้มอิเคย์ไปนอนกอดรอไปก่อน เดี๋ยวสอบเสร้จจะมาแต่งต่อที่เหลือ พล็อตไว้ในหัวก่อนนอนทุกคืนเลย จนจะฝันเป็นฟิกอยู่แล้วช่วงนี้ ฮ่าๆๆ
ก็หวังว่าจะรู้สึกดีกับสิ่งเล็กๆน้อยๆของประบ้างไม่มากก็น้อยนะคุณแยมมมม
ป๊ะประ เดชิตะ
(ลาไปอ่านหนังสือ)
