[SF] …Michishirube… [Takaki x Daiki] by :: I-PrA

posted on 17 Oct 2010 09:49 by windy8stormy in Limited-fiction

[SF] …Michishirube… [Takaki x Daiki] by :: I-PrA

Title: Michishirube

Paring: Takaki Yuya x Arioka Daiki

Type: Romantic Comedy

Rate: PG 13 ล่ะมั้งนะ

Author: I-PrA

 

 

 

......................ใครว่าผมไม่แมน  ผมน่ะ แมนทั้งตัวและหัวใจต่างหาก .........................

 อาริโอกะ ไดกิ

 

 

 

“นายคบกับจิเน็นอยู่ใช่รึเปล่าไดจัง”

 

วันดีคืนดี โอคาโมโตะ เคโตะ ผู้ที่ไม่ค่อยให้ความสนใจกับเรื่องส่วนตัวของคนอื่น จู่ๆก็ถามขึ้นมาขณะที่เตรียมตัวซ้อมเต้นกันอยู่ในห้อง

 

“อื้ม.....ได้ 2 อาทิตย์ล่ะ” ถึงจะแปลกใจในคำถามกับตัวคนถาม  แต่ผมก็ยิ้มกว้าง  ตอบคำถามด้วยความภาคภูมิใจ .. หึหึ .. แฟนผมน่ารักครับ

 

“คิดดีแล้วหรือ”

สีหน้าเคโตะแสดงถึงความยุ่งยากใจเหลือกำลัง แต่ก็ยังพูดออกมาจนได้ คล้ายกับห้ามไว้ไม่อยู่

 

“พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงเคโตะ” รู้สึกเหมือนถูกกระตุกหนวด ไดกิเริ่มขมวดคิ้วเป็นปม.... ลองว่าให้เหตุผลซัพพอร์ตไม่เข้าท่าล่ะก็ได้มีเรื่องกันแน่  

 

“เปล่าๆไม่ได้จะหาเรื่อง... แต่คิดดีแล้วจริงๆนะ” หน้าซื่อๆตาใสๆของเคโตะ เหมือนจะบอกว่าไม่ได้มีเจตนาอื่นแฝงอย่างที่พูดจริงๆ จึงได้ย้อนถามกลับไป

“ทำไมล่ะ”

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจสร้างความร้าวฉานนะ แต่ฉันแค่คิดว่านายไม่ค่อยเหมาะกับจิเน็นน่ะ” สิ้นคำนั้น ไดกิถึงกับโมโห ถลกแขนเสื้อขึ้นพร้อมกับทำหน้าที่คิดว่าเอาเรื่องที่สุดในชีวิต

 

“แล้วนายคิดว่าฉันเหมาะกับใคร?!!!”

 

เคโตะ ขยับถอยห่างออกไป 3 ช่วงตัว ก่อนจะพูดในสิ่งที่คิดออกมา  แม้ว่าจะเสี่ยงต่อการเจ็บตัวมากก็ตาม

 

“ฉันคิดว่านายไม่เหมาะที่จะเป็นเซเมะน่ะ”

“เห~!”

 

ผมก็รู้ตัวอยู่บ้างแหละว่ารูปร่างผมน่ะ มันดูไม่แมน ไม่ว่าจะพยายามยังไง ไปฟิตเนตบ่อยแค่ไหน ..ก็ไม่ได้ทำให้หุ่นบางๆ ร่างเล็กๆของผมพัฒนาไปบนเส้นทางของมาตรฐานชายหนุ่มมาดแมนบ้างเลย ... อีกทั้งความสูงที่ดูเหมือนจะไม่เพิ่มไปมากกว่านี้แล้ว (ร้องไห้)

 

....แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ผมก็ยังยืนยันว่า ผมน่ะ แมนจริงๆ!! ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ... ไม่เคยเลยที่จะเหลียวมองผู้ชายร่างใหญ่ที่ไหน .. แล้วทำไม? ถึงมาตัดสินชีวิตผมด้วยรูปร่างหน้าตากันอย่างนี้ล่ะ

 

..............................

.....................

.............

 

 

“ไดจัง เราเลิกกันเถอะ”

 

อะไรนะ .. คุณได้ยินเสียงอะไรแว่วๆไหมครับ

 

“นี่ ได้ยินหรือเปล่า ไดจัง~” 

 

จิเน็น ยูริ เขย่ามือผม ขณะที่เรากำลังอยู่ในระหว่างการเดท .....อาหารมากมายที่ผมชอบวางอยู่เต็มโต๊ะ  และรวมถึงในจานผมที่พูนกว่าปกติด้วยความเอาใจใส่ของยูริ

ในขณะที่จานของยูริ ดูเหมือนว่าจะพร่องลงไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ... ผมเคยชินกับการได้รับความดูแล เอาใจใส่เสียจนเสียนิสัยซะแล้ว  เคยชินกับการเป็นผู้รับจนละเลยการใส่ใจในยูริ

 

 

........................ทำไม ผมเพิ่งรู้ตัวนะ .. คล้ายๆว่าผมจะรู้ตัวช้าไป..ใช่ไหม............................

 

 

“ทะ...ทำไมล่ะ” ผมมองหน้ายูริกลับด้วยความไม่เข้าใจ

 

“เราเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมดีกว่า ผมว่า ไดจังน่าจะมีใครสักคนมาดูแลมากกว่านะ”

ผมรู้สึกตัวชา อึ้งไปชั่วขณะ ..คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกบอกเลิกด้วยเหตุผลที่ทำให้เจ็บช้ำน้ำใจขนาดนี้มาก่อน

 

อาหารมากมายที่ผมชอบวางอยู่บนโต๊ะ แต่ผมรู้สึกกินไม่ลง ..

เสียงของยูริดังก้องสะท้อนกลับไปมาด้วยประโยคเดิมๆ

 

 

///ไดจังน่าจะมีใครสักคนมาดูแลมากกว่านะ/// 

 

///ไดจังน่าจะมีใครสักคนมาดูแลมากกว่านะ/// 

 

///ไดจังน่าจะมีใครสักคนมาดูแลมากกว่านะ/// 

 

 

 

ผมเดินตัวเอียงไปที่สถานีหลังจากที่แยกกันกับยูริที่ร้านแล้ว  ผมทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งข้างทางอย่างหมดอาลัยตายอยาก  มือที่ถือถุงขนมจากร้านโปรดของผมที่ยูริมักจะเอามาฝากเสมอนั้น