มาแก้ไขนิดหน่อย.. โดนคุณแยมบ่น หะๆ
ประเจ้า.. ฟิกประเจ้า ชื่อไอประติดเติ้นเวิ่นนี่เห็นบ๋อ
ประมาลงฟิกในวันดีๆของอิเคย์ เอนทรี่ซ้ำซ้อนช่างมันเต้อะ ยังไงก็อยู่ในบล็อกนี่แหละ ฮี่ๆ
[Fiction]...... Coffee Milk ....... Part1...[Ryosuke x Yuma] By :: I-PrA
Title: Coffee Milk
Paring: Yamada Ryosuke x NakayamaYuma
Type: Romantic Comedy
Rate: PG 13
Author: I-PrA
................ Coffee Milk 1 ...................
เสียงสัญญาณบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น
เด็กหนุ่มร่างเพรียววัย15 กระโดดเข้าไปยืนกางแขนเรียวยาวขวางอยู่หน้าประตูห้องเรียนทันทีที่ร่างหนาผิวขาวจัดกำลังจะเดินพ้นออกไป ... ใบหน้าคมหวานของร่างเพรียวขมวดมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์
"ยามาดะ นายกำลังจะไปไหน?" ลากเสียงต่ำๆ กัดฟันฉีกยิ้มส่งให้ แต่มองยังไงๆก็ดูคล้ายแยกเขี้ยวใส่อีกคนเสียมากกว่า
"กลับบ้านน่ะสิ จะชวนไปเดทหรือไง ยูมะจัง~" เหมือนดูหนังคนละม้วน อีกคนไม่ได้รู้สึกรู้สาเลยว่ากำลังถูกแผ่รังสีอำมหิตเข้าโจมตี ยังคงตีหน้าระรื่น ยื่นหน้าเข้ามายิ้มตาปิดใส่ได้ไม่มีสะเทือน
"ลืมไปแล้วรึไงว่าวันนี้มันวันอะไร"
"วัน? วันจันทร์ไงล่ะ ตัวแค่นี้ขี้หลงขี้ลืมนะเรา"
"เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว มาทำเวรเดี๋ยวนี้!" นิ้วเรียวของร่างเพรียวชี้ไปที่กระดานดำหน้าห้อง ที่มุมล่างด้านขวาของกระดานนั้นปรากฏชื่อของ 2 คน ยามาดะ เรียวสุเกะ และ นากายามะ ยูมะ ที่เป็นเวรประจำวันนี้
"อ้อ เวรทำความสะอาดนี่เอง... ฉันไปล่ะนะ"
เรียวสุเกะพยักหน้าหงึกหงักเป็นอันว่ารับรู้.. แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ผลักร่างเล็กเพรียวของยูมะที่ยืนเกะกะให้พ้นทางเดินด้วยแรงกล้ามแขนมัดน้อยที่ทยอยสะสมอยู่ช่วงนี้ ยังผลให้ยูมะกระเด็นไปชนเข้ากับนากาจิม่า เคนโตะ ที่เข้ามาเซฟตัวไว้ทันเวลาก่อนจะมีเหตุกระแทกกำแพงพอดี
"เป็นอะไรรึปละ..อะ" เคนโตะพยายามจะถามเช็คความปลอดภัยของเพื่อน แต่ถามไม่ทันจบประโยคก็โดนสะบัดตัวออกจากอ้อมแขน
"แค่จะช่วยฉันลบกระดานซักหน่อยมันยากนักหรือไง!"ร่างเพรียวยังไม่สิ้นความตั้งใจ ตะโกนตามหลังไปด้วยเสียงที่ทำให้คนทั้งห้องหยุดชะงัก แน่นอนว่ารวมไปถึงร่างหนาที่ถือกระเป๋านักเรียนพาดบ่า เดินเนิบนาบออกไปด้วยมาดนายแบบแคทวอล์กด้วย
"นั่นสิ... มันยากนักหรือไง นายถึงต้องมาตามตื้อฉันทุกสัปดาห์น่ะ ยูมะจัง" เรียวสุเกะหมุนตัวเดินแคทวอล์กกลับมาตอบด้วยสีหน้าเยาะหยัน ไม่แยแสต่อสิ่งใดทั้งสิ้น
"นายจะทำหรือไม่ทำ!" ใบหน้าหวาน ตาคมเฉี่ยว เครียดขมึงด้วยความโกรธา เชิดหน้าข่มร่างหนาที่เงยหน้านิดๆจ้องตอบกลับมาอย่างยียวน... ใบหน้าของร่างหนานั้นเลื่อนเข้ามาใกล้อย่างเชื่องช้า
"ฉัน-ไม่-ทำ"พูดช้าๆชัดถ้อยชัดคำ แล้วก็หมุนตัวกลับเดินแคทวอล์กออกไปอย่างไม่แยแส
เหตุการณ์เข้าสู่สภาพปกติอีกครั้ง เพื่อนๆในห้องเริ่มเคลื่อนไหว เก็บกระเป๋า พูดคุยกันตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับเมื่อครู่ถูกหยุดเวลาเอาไว้
"นี่ยูมะ นายกับเรียวจะพูดกันดีๆสักครั้งไม่ได้หรือยังไงนะ"
เคนโตะ เพื่อนสนิทของร่างเพรียวที่ยืนดูสงครามประสาทหน้าประตูอยู่นานสองนานพูดขึ้น.. ถึงจะเห็นว่ามีปากเสียงกันเป็นเรื่องปกติไปแล้วก็ตามที
"ก็ไอ้อาจารย์นิชิกิโดนั่นน่ะสิ จับให้ฉันเป็นเวรทำความสะอาดคู่กับมัน ซวยชะมัด"
ร่างเพรียวพูดขณะที่ลบกระดานไปด้วยความโมโห...ผลก็คือฝุ่นชอล์กปลิวคลุ้งจนตัวเองต้องสำลักเสียเอง
"เอ้าๆ เดี๋ยวก็สำลักตายหรอกนั่น....พวกนายไม่ถูกกันรึไง"
"ก็..ไม่นะ" เพราะไม่มีปมแค้นอะไรให้ถึงขนาดเกลียดขี้หน้ากัน เรื่องของเรื่องมันก็มีแค่ว่าคนหนึ่งก็แสนกวนยียวนให้โมโห ส่วนอีกคนก็จุดเดือดต่ำสุดๆ มันก็เท่านั้นเอง... เหตุผลที่เราไม่เคยคุยกันดีๆได้สักครั้ง
"แล้วปล่อยให้กลับไปแบบนี้จะดีหรือ?"
"ใครว่าฉันปล่อยให้มันกลับบ้านเฉยๆล่ะ" ว่าแล้วร่างเพรียวก็กระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก เมื่อนึกถึงสิ่งที่ได้ทำลงไปเมื่อครู่...
.
.
ผมยามาดะ เรียวสุเกะครับ เป็นนักเรียนม.ต้นปี3 ที่มีความเป็นตัวของตัวเอง แล้วก็ทะนงตัวสูง..อย่างที่เห็นล่ะครับ ผมหนีเวรทำความสะอาดมาด้วยเหตุผลง่ายๆว่าไม่อยากทำ แต่ก็ไม่ได้หนีไปเที่ยวไหนไกลหรอกนะครับ ต้องกลับมาช่วยพี่ทำงาน ที่บ้านผมทำร้านคอฟฟี่ช็อปน่ะ มีสาวๆพนักงานเสิร์ฟแต่งชุดเมดน่ารักๆไว้ต้อนรับลูกค้า จะเรียกว่าเป็นเมดคาเฟ่ก็คงได้ล่ะมั้ง
"กลับมาแล้วเหรอ เรียวจัง"
‘โทโมฮิสะ' พี่ชายผมเป็นคนดูแลจัดการเรื่องร้านทั้งหมด ไอ้ชุดพนักงานที่เป็นชุดเมดนี่ก็เป็นความคิดของพี่ชาย ทั้งออกแบบ วาดแบบ ตัดเย็บเอง ใส่เองด้วยก็มี ... อย่างเช่นวันนี้เป็นต้น กระโปรงฟูฟ่อง กับที่คาดผมลูกไม้นั่นก็ดูเข้ากันดีกับใบหน้าหวานๆของพี่ชายอะนะ... แต่ไอ้เสื้อแขนตุ๊กตานั่น ประโยชน์ของมันก็คือมีไว้พรางกล้ามสินะ
จริงๆแล้วโทโมฮิสะเป็นผู้ชายแท้ๆที่ทั้งโหดทั้งห้าว เป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลคนดังของมหาวิทยาลัยแถมสาวยังติดตรึมอีกด้วย.... แต่น้อยคนนักจะรู้ว่านอกจากพี่ชายผมจะ ตาโต จมูกโด่ง โครงหน้าสวย ดูยังไงก็เป็นมนุษย์หน้าตาดีคนนึง แล้วยังมีงานอดิเรกหวานแหวว อย่างพวกงานบ้าน งานครัว ชอบของหวาน ถนัดงานเย็บปักถักร้อย แล้วก็คลั่งไคล้ของน่ารักๆ อย่างที่เค้าเรียกกันว่า โอโตเมน
จะว่าก็ว่าเหอะ พี่ผมน่ะนะ จะมองให้สวยให้แมนก็ไม่มีติดขัด แต่งอะไรออกมาก็ดูดีทั้งนั้นแหละ แต่ด้วยนิสัยของพี่ สำหรับคนที่เห็นกันมาทั้งชีวิตอย่างผม ยังไง๊ยังไงก็มองให้น่าเอ็นดูไม่ลง..
"เอ๋? มีอะไรห้อยติดกางเกงมาด้วยน่ะ"
"กางเกง?"
ผมรีบตรวจสอบดูทันที แล้วก็พบกับ..... ถุงขยะครับ... มันเป็นเป็นถุงขยะ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะมาจากถังขยะหลังห้องผมเอง มิน่าล่ะ ตอนที่ผมเดินกลับมาที่ร้านนี่คนมองกันเกรียวกราว สาวๆก็มีชี้ๆมาแล้วหัวเราะ ไอ้ผมก็คิดแบบคนหลงตัวเองว่าผมหล่อ คนถึงได้มองกันนัก ... แล้วคนที่ต้องสงสัยว่าเป็นคนทำก็คงไม่ใช่ใครที่ไหน
"ยูมะ แสบนักนะ" ท่าทางมุ่งมั่นอยากให้ผมทำเวรจริงๆเลยนะ ถึงกับฝากถุงขยะมาให้ผมทิ้งด้วยเนี่ย
ระหว่างที่ผมกำลังคิดแผนเอาคืนนั้นเอง เสียงทุ้มๆเป็ดๆก็แผดทะลวงแบบไม่ผ่านการคัดกรองเข้ามาในห้วงความคิด
"เรียวจัง~ ช่วยอะไรพี่หน่อยสิ" ตบท้ายด้วยท่าโนเนะของเด็กสาวมัธยม ออฟชั่นเสริมด้วยตาโตๆที่กระพริบวิบวับอย่างคาดหวัง ....แต่พอพี่ผมทำแล้วชวนอ้วกชอบกล
"จะใช้ไปทำอะไรก็ว่ามา ไม่ต้องลงทุนทำถึงขนาดนั้น ขนลุก!"
.
.
"ช่วยงานน่ะ ไม่มีปัญหาหรอก แต่ทำไมต้องให้ผมใส่ชุดเมดด้วยเล่า ใส่ชุดธรรมดาไม่ได้หรือไง"
ผมกำลังโวยวายหาข้อต่อรองหาข้อต่อรองที่เป็นธรรม แต่ดูท่าว่าโทโมฮิสะจะสนใจแต่การเลือกชุดเมดสีต่างๆมาทาบบนตัวผมอย่างสนุกสนานเสียมากกว่า ...
"แหม ถ้าทำแบบนั้นมันจะผิดคอนเซ็ปร้านน่ะสิ... ถือว่าช่วยพี่ชายแสนดีคนนี้หน่อยเหอะนะ เรียวจังนะ .. ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยขออะไรแกเลยนะ"
ผมหรี่ตามองหน้าพี่ชายแบบเซ็งๆ...พูดแบบนี้อีกแล้ว... ก็เห็นพูดอยู่ทุกครั้งที่จะใช้งานไม่ใช่เหรอ?
"แต่ผมเป็นผู้ชายนะ"
"ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย น้องพี่น่ารักออกจะตายไป ดูสิ แก้มกลมน่าหยิก ผิวก็ขาวจัวะ.."
"พอๆ ช่วยแหกตาดูหุ่นผมหน่อยเถอะ ตอนนี้ผมไม่ใช่ไอ้เด็กแก้มแตกเหมือนก่อนแล้วนะ"
อันนี้ออกจะเคืองนิดๆ คนอุตส่าห์ซุ่มไปฟิตร่างกายจนมีก้อนกล้ามเนื้อโผล่ออกมาให้ชื่นใจกันได้ขนาดนี้ ไม่คิดจะเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อน้องชายหน่อยหรือครับพี่?
"พี่รู้ว่าน้องพี่แมนมาก ... แต่แค่หน้าตาก็ช่วยพี่ทำมาหากินได้แล้วน่า เรื่องอื่นไม่เป็นไรหรอก"
พี่แกล้งทำเป็นไม่สนใจความภูมิใจเล็กๆน้อยๆของชีวิตลูกผู้ชายที่อาภัพ เกิดมาหน้าหวานเกินเพศแม่แท้ๆได้ไงเนี่ย
"พี่ไม่มีเพื่อนคนอื่นให้ไปขอร้องเลยเหรอ...เพื่อนที่เป็นผู้หญิงน่ะ"
"ก็เพื่อนพี่มันหน้าตาไม่น่ารักเท่าน้องพี่นี่นา เสียชื่อร้านหมดสิ"
ผมเงียบอยู่ครู่หนึ่ง กำลังคิดใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน ... ไอ้ผมก็ไม่ใช่คนใจแข็งอะไรซะด้วย ยิ่งเป็นเรื่องในครอบครัวด้วยแล้ว
"......แค่ครั้งเดียวนะ"
"ตกลงว่าจะช่วยพี่แล้วใช่ไหม?" ถามด้วยแววตาเป็นประกาย เปี่ยมด้วยความหวังเต็มที่ ... ถ้าบอกตอนนี้ว่าล้อเล่น ผมจะโดนพี่ชายเอากล้ามฟาดหน้าแหกไหมเนี่ย!
"ก็ได้ๆ แค่วันนี้เท่านั้นนะ .. ไม่มีอีกแล้วนะ"
"ขอจนกว่าสาวๆจะหายป่วยกลับมาทำงานเหมือนเดิมนะ"
"เมื่อไหร่ล่ะ"
"ไม่รู้"
"งั้นผมไม่..."
"ลูกผู้ชายพูดแล้วคืนคำ นี่มันลูกหมาชัดๆเลยนะเนี่ย"
"เออ ก็ได้ๆ ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ"
........... ก็หวังว่าการตัดสินใจของผมครั้งนี้คงไม่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งๆขึ้นมาแล้วกัน........
............................................................
.....................................
....................
ตู้กระจกใสตั้งอยู่ข้างๆเคาน์เตอร์หน้าร้าน ข้างในนั้นมีเค้กหน้าตาน่ากินหลากหลายชนิดวางเรียงรายอย่างสวยงาม เด็กหนุ่มร่างเพรียวที่ยืนอยู่หน้าตู้กำลังทำสีหน้าลังเลอยู่สักพักใหญ่ ในที่สุดก็ส่งเสียงหวานๆออกมา
"ขอสตรอเบอร์รี่ช็อตเค้ก ใส่กล่องกลับบ้านครับ"
"จัดไป สตรอเบอรืรี่ช็อตเค้กใส่กล่อง"โทโมฮิสะส่งยิ้มหวานให้ลูกค้าหน้าใหม่ ที่เป็นเด็กผู้ชาย ม.ต้น ... ท่าทางจะรุ่นราวคราวเดียวกับเรียวสุเกะ
และที่สำคัญ.....หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดูอะไรจะปานนี้หนอ~!
"ผมจะไม่ทนอีกแล้วนะ!"
ยามาดะ เรียวสุเกะในชุดเมดสีหวาน เดินมากระแทกถาดที่เคาน์เตอร์หน้าร้านอย่างหงุดหงิด ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ยืนหน้าเอ๋ออยู่ที่ไหนทั้งนั้น
"จะเสียงดังไปไหนเล่า" โทโมฮิสะปรามเสียงดุ พลางบุ้ยใบ้ให้มองดูลูกค้าที่พาลตระหนกตกใจไปด้วย
"ถ้าไอ้บ้านั่นจับตูดผมอีกครั้งล่ะก็ พ่อจะเอาถาดฟาดกบาลแยกเลยคอยดู" ร่างหนาเข่นเขี้ยวอย่างแค้นเคือง... อารมณ์นี้หน้าไหนก็อย่ามายุ่งเชียว ไม่สนใจจะหันไปมองหน้าลูกค้า... คนที่กำลังยืนจ้องตัวเองอย่างไร้มารยาทด้วย
"นาย...ยามาดะ!"ผมว่าเสียงนี้คุ้นๆหูอยู่นะ.. จึงค่อยๆหันไปมองลูกค้าคนที่ว่าอย่างช้าๆ ... พระเจ้าครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้ตัวเองูฝาด.... เอาเป็นว่าเสียงเมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้นแล้วกันนะครับ
"ยูมะ!!!"
แล้วพระเจ้าก็ไม่ข้างข้างคนหล่อ... แล้วยังซ้ำเติมด้วยการส่งคนที่ผมไม่ปรารถนาจะเจอตอนนี้ ในสภาพแบบนี้มาเสียด้วย
ให้ตายสิ ... ไอ้หน้าหวานหุ่นบางอรชรอ้อนแอ้นมันมองผมหัวจรดเท้า เท้าจรดหัวอย่างอึ้งๆ ก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมาไม่เกรงใจใคร
"ฮ่าๆๆ นี่งานอดิเรกของนายหรือนี่ แปลกจนน่าตกใจเลยล่ะ"
ผมก้มมองชุดเมดบนตัวแล้วถอนหายใจ ...หันไปมองหน้าพี่ชายเอากะว่าจะให้ช่วยอธิบาย ก็เจอหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ ซ้ำยังแกล้งทำเป็นผิวปากไม่สนใจ แล้วก็หนีไปเช็คบิลให้โต๊ะอื่นซะงั้น
"มัน... มันเป็นเหตุสุดวิสัย" ไร้ข้อแก้ตัวประการทั้งปวง..หลักฐานยังคาอยู่บนตัวแบบนี้ พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า
ยูมะพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงรับรู้เท่านั้น ไม่ได้คิดจะเชื่อตามแต่อย่างใด
"แล้วนายล่ะ มาทำอะไรที่นี่ ... หรือว่า นายติดสาวชุดเมดที่นี่ล่ะสิ"
"ติดสาวเมดก็ยังดีกว่า เป็นสาวเมดซะเองนั่นแหละ... ตอนแรกก็กะว่าซื้อของเสร็จแล้วกลับอ่ะนะ แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว" ร่างเพรียวทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ ยิ้มกริ่มๆ หางตาชี้ๆ ดูมีความสุขที่ได้กลั่นแกล้งสาวเมดตัวกลมๆป้อมๆตัวขาวๆ ที่ยืนหน้าดำหน้าแดง ไม่รู้ว่าโกรธหรืออายที่ถูกเห็นแบบนี้
"จะกลับก็กลับสิวะ จะเปลี่ยนใจทำไมอีก"
รีบๆกลับไปเลยยิ่งดี .. ไม่อยากจะคิดเลยว่าพรุ่งนี้มันจะไปโพนทะนาเรื่องนี้ให้คนหล่อขายขี้หน้าขนาดไหน .. ซวยจริงๆเลย เจอใครไม่เจอ ทำไมต้องเป็นนากายามะ ยูมะ!!
"ขอกาแฟถ้วยนึงก่อนไปละกันนะ ยามะจัง~"
"ยามาดะ!!ไม่ต้องเติมอะไรต่อท้ายจะขอบคุณมาก"
"ฉันเริ่มอยากมาที่นี่ทุกวันแล้วสิ ยามะจัง~"
"ไม่ต้องเลย!"
"พูดจากับลูกค้าแบบนี้ได้ไงเล่า"
"เรื่องของฉัน "
"กาแฟฉันล่ะ"
"กรุณารอสักครู่!"
ยามาดะ เรียวสุเกะ เดินกระแทกส้นดังปึงๆกลับมาที่เคาน์เตอร์คิดเงินอีกครั้งเพื่อบอกออเดอร์.. แต่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยอะไร โทโมฮิสะที่หายตัวไปเมื่อยามน้องเดือดร้อนก็ปรี่เข้ามาหาด้วยความเร็วสูง ...เสียงโทนต่ำ ทุ้มๆเป็ดๆนั้นเรียก "เรียวจังๆ"มาแต่ไกล...
"อะไรอีกล่ะพี่"ร่างหนาหันไปทำหน้ารำคาญสุดขีดใส่ .. ทีจะใช้งานละ ยิ้มระรื่นเข้ามาหา พอจะพึ่งพาล่ะหายแซบบบ ..เหอะ
"ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้... นี่ๆ เด็กคนนั้นน่ะ ที่หน้าตาน่ารักๆ เค้าเป็นเพื่อนแกเหรอ"
"เปล่านี่".... ชิชะ พี่ชายไม่เคยสนใจโค้ดสีหน้าของน้องชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย เคืองอยู่นะเนี่ย..
"อย่ามาสตรอเบอร์รี่ ฉันเห็นยืนคุยกันตั้งนาน" ถ้ารู้แล้วจะมาถามหาพระแสงสวรรค์หรรษาชาลาล่าอะไรเล่า!
"อือ จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แค่เพื่อนร่วมห้องน่ะ" ผมพูดตัดความรำคาญ
"มีเพื่อนน่ารักๆแบบนี้ไม่บอกกันมั่งเลยนะ"
"ไอ้หน้าหวานนั่นอะนะ... หุ่นเหี่ยวเหมือนเซลล์ขาดน้ำแบบนั้นน่ารักตรงไหนกัน"
"ปากแกนี่มัน... ใครมันจะไปอวบอัด บวมเต่งน้ำเหมือนแกล่ะ ...เอาเหอะ พี่อยากได้มาทำงานที่ร้านน่ะ แกไปตะล่อมมาให้ทีสิ"
"เรื่องอะไร ผมไม่ถูกกับเจ้านั่นนักหรอก...พี่อยากได้ก็ไปกล่อมเอาเอง"
"แหม.. กะว่า ถ้าได้เด็กคนนี้มาทำงาน ฉันก็ไม่ต้องฝืนใจแกให้ใส่ชุดเมดทำงานแบบนี้หรอกน้า"
ประโยคนี้ทำให้ผมหูผึ่ง หันกลับมามองหน้าพี่ชายอีกครั้งเพื่อสะระตะความน่าเชื่อถือ
"พูดจริงพูดเล่น"
"แกเคยเห็นพี่พูดไม่จริงบ้างไหมล่ะ" บ่อยไป แต่ขี้เกียจจะเถียง...เถียงยังไงก็โดนตอกกลับทุกที
"เดี๋ยวผมจัดการเอง"หนทางสู่การกลับไปแมนมันเห็นอยู่รำไรๆ ผมจึงรีบตอบตกลงทันทีแบบไม่คิด
มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่กำลังถือถาดถ้วยกาแฟ และกำลังเดินตรงไปหาเจ้าตัวเป้าหมายแล้วเนี่ยแหละ
ถึงได้เกิดความรู้สึกอย่างชัดเจนว่า ... เมฆแห่งความยุ่งยากกำลังก่อตัวแล้วสินะ
"เอ้า กาแฟ... รีบๆกินแล้วก็กลับไปได้แล้ว"
เอ้า ปากหนอปาก ตั้งใจจะมาเกลี้ยกล่อมให้มาทำงานแทนตัวเองแท้ๆ ไม่รู้เป็นไง เห็นหน้ามันแล้วปากผมมันบังคับไม่ได้ชอบกล
"เป็นเมดที่ไม่น่ารักเอาซะเลยน้า" ร่างเพรียวส่ายหน้าไหวๆ ก่อนลากถ้วยกาแฟมาไว้ใกล้ตัว... ควันบางเบายังกรุ่นอยู่ปากถ้วย บ่งบอกถึงระดับความร้อน มือบางหยิบจับช้อนขึ้นมาคนช้าๆ อีกมือหนึ่งก็เทนมสดลงไปเสียเกือบครึ่งถ้วย
"ใส่เยอะขนาดนี้ ทำไมไม่สั่งนมสดมากินซะเลยล่ะ" ปากบอนๆก็วอนแกว่งปากหาเรื่องอีกจนได้ คราวนี้ได้ของตอบแทนเป็นการจิกตาใส่เสียหนึ่งที
ร่างหนามองไปรอบๆร้าน พอเห็นว่าลูกค้าเริ่มเบาบางลงจากเมื่อครู่นี้ก็สบโอกาส เนียนแทรกตัวเองลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทันทีแบบไม่ต้องรอให้เชิญ
"นี่...ยูมะ ได้ยินว่านายอยากได้เกมส์ใหม่ใช่ป่ะ" ผมลองเลียบๆเคียงๆถาม
"ก็...อือ ถามทำไม" ร่างเพรียวเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ปนๆไปกับความไม่ไว้วางใจในตัวผม
"พี่ฉันอยากได้นายมาช่วยที่ร้านน่ะ"
"ทำอะไรล่ะ ล้างจาน เก็บเงิน หรือว่า....ไม่นะ!" ดวงตาสวยเฉี่ยวนั้นเบิกโพลง มือเรียวยาวฟาดเข้าปิดปากตัวเอง เมื่อความคิดหยุดลงที่ชุดฟอร์มฟูฟ่องของคนตรงหน้า
"ใช่ เด็กเสิร์ฟเนี่ยแหละ"
"ให้ฉันใส่ชุดเมดเหมือนนายอะนะ" ผมกัดฟันยิ้มอย่างเป็นมิตรและพยักหน้ารับด้วยหน้าตาแช่มชื่น
"ไม่เอา!"แต่ดูมันทำ ... ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบนั้นหมายความว่าไงฟะ!
"ไม่อยากหาเงินให้ได้เร็วๆหรือไง"
ผมเริ่มแสดงความเป็นตัวของตัวเองขึ้นมาทีละนิด ไม่ฟ้งไม่เฟคหน้าตาคนดีแม่งแล้ว!
"อยาก แต่ถ้าต้องมาใส่ชุดนี้ ฉันไม่เอาด้วยล่ะ"ยูมะเมินทั้งคำพูดและการกระทำด้วยการยกกาแฟขึ้นมาจิบต่ออย่างสบายอารมณ์ ไม่สนใจคนที่กำลังเดือดร้อนแม้แต่นิด
....คิดๆสิคิด เรียวสุเกะไอ้หน้าหวานนี่มีจุดอ่อนที่อะไร?
"แต่ว่างานที่นี่เงินดีน้า ทิปก็เยอะ... เกมส์ที่กำลังจะออกใหม่ แพงอยู่ไม่ใช่หรือ"
เหมือนจะได้ผลนิดๆ .. ร่างเพรียวชะงักไปหนึ่งจังหวะ คิ้วเริ่มขมวดเป็นปมเพราะใช้ความคิด
"นายไม่อยากได้เกมส์ใหม่หรือไง ยูมะ"ดูหน้าก็รู้ว่าอยากได้ใจจะขาด.. อย่างนี้ท่าทางจะรอดยาก ฮ่าฮ่า
"มาทำงานด้วยกันสิ นะ~" ผมยิ้มอย่างใจดีปิดท้ายอีกครั้ง แต่ในใจนั้นกำลังเริงร่า ... เสร็จแน่!!
.
.
"นายนี่ก็เข้ากับชุดเมดหมือนกันนะ" ผมอมยิ้มขำๆ ขณะที่มองยูมะกำลังโดนโทโมฮิสะจับลองชุด
"เป็นคำชมที่ฉันไม่ดีใจเลยสักนิด... ทำไมกระโปรงมันสั้นนักล่ะ" ร่างเพรียวพยายามดึงชายกระโปรงปิดต้นขาตัวเอง ...แน่นอนว่ามันไม่ได้ช่วยให้เกิดผลอะไร
"เอ้า เซ็กซี่ดีออก ... ตั้งใจทำงานล่ะ" ผมทนกลั้นขำไม่ไหวอีกต่อไป เลยเดินหนีออกมา
"เดี๋ยว แล้วนายล่ะ... ไม่ทำงานด้วยกันหรือ?" โถ หนูน้อย...เพิ่งรู้ตัวว่าโดนล่อลวงมาหรือ
"ฉันเลื่อนตำแหน่งไปอยู่หน้าแคชเชียร์เรียบร้อยแล้ว"
"ว่าไงนะ!"
"........" ไม่มีคำตอบเป็นคำพูด มีเพียงแต่รอยยิ้มชั่วร้ายที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของยามาดะ เรียวสุเกะเท่านั้น
ยูมะถึงสำนึกได้ในนาทีนั้นเอง ....... ฉันโง่เองนั่นแหละที่หลงเชื่อคนอย่างนาย ยามาดะ!!
2 ชั่วโมงผ่านไป
"โอ้ย หงุดหงิดเว้ย"
นากายามะ ยูมะในชุดเมดกระโปรงฟูฟ่องถือถาดเดินกระฟัดกระเฟียดมาที่หน้าเคาน์เตอร์ ผมที่กำลังดูดมิลค์เชคในมืออย่างเพลิดเพลินต้องเอี้ยวตัวหลบลูกหลงที่มาพร้อมการฟาดถาดสีเงินบนโต๊ะแบบไม่เบานัก มองเผินๆก็แต่งตัวน่ารักดีหรอกนะ แต่หน้าตาบู้บี้ ตาขวาง คิ้วขมวด ทำเอาหมดอารมณ์ไปได้เหมือนกัน
"ขาดน้ำตาลหรือไง... กินนี่ป่ะ" ตัดใจยื่นของว่างในมือให้... เมนูโปรดเลยนะเว้ย ผลิตภัณฑ์นมเนี่ย จะได้สูงๆกะเค้าซักที
"ลูกค้าร้านนายมีแต่พวกโรคจิตหรือไง"ร่างเพรียวคว้าแก้วมาดูดเอาๆคล้ายกับระบายอารมณ์...
"เอาน่า ทนๆหน่อย ยังไงก็ลูกค้า ... ถ้านายจะโวยวายมาโวยกับฉันแล้วกัน"
เสนอทางออกให้ ปัญหานี้เค้าเข้าใจดีเพราะว่าเจอมาเองกับตัว แต่จะทำไงได้ เมื่อไอ้โรคจิตนั้นเป็นลูกค้า และพี่เขาก็ถือคติที่ว่าลูกค้าคือพระเจ้า
"ถ้าฉันอยากเตะลูกค้าด้วยล่ะ"
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หางตาชี้ ปรากฏบนใบหน้าหวานอีกครั้ง...หึ อย่าคิดว่าไม่รู้เท่าทันนะ
"ฉันไม่หลงกลให้นายมาเตะฉันแทนหรอก อารมณ์ดีแล้วก็ไปทำงานต่อได้แล้ว ไม่ต้องมาฟอร์มอู้งานเลย.. แล้วนั่นจะกินของฉันให้หมดเลยใช่ไหม"
"แหวะ...หวานจะตาย เอาคืนไปดิ"ร่างเพรียวส่งแก้วคืนมาให้ทั้งๆที่มันมีเพียงเศษน้ำแข็งก้นแก้วเท่านั้น
"ล่อซะหมดยังมีหน้ามาวิจารณ์อีกนะ" ผมส่ายหัวในพฤติกรรมของยูมะ แต่ก็หุบรอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้เลย... พอได้มาทำงานด้วยกันแบบนี้ ผมก็เพิ่งรู้สึกว่ายูมะเองก็มีส่วนที่น่ารักกับเขาเหมือนกัน
ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยแสงอาทิตย์เมื่อหลายชั่วโมงก่อน เหลือเพียงแต่แสงไฟตามร้านค้าต่างๆและไฟถนนเท่านั้น ...ป้ายแขวนตรงหน้าประตูทางเข้าถูกพลิกให้เป็นด้าน Close แต่ถึงจะปิดให้บริการแล้วแต่บรรยากาศในร้านก็ยังดูคึกคักด้วยพนักงานที่กำลังวุ่นวายกับเก็บกวาดเช็ดถูร้านให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิม
"ยูมะจัง...ดึกแล้ว กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวทางนี้พวกพี่จัดการเอง" ผมมองการกระทำของพี่ชายตาละห้อย ... ไปเลิกงานมันเร็วแบบนั้น ภาระหนักมันก็ตกที่ผมอีกอ่ะสิ...คนที่ต้องช่วยพี่ปิดร้านเนี่ย!!
"ยิ่งแต่งตัวน่ารักๆแบบนี้ ถ้าเกิดโดนดักฉุดกลางทางจะหาว่าฉันไม่เตือน" แล้วนี่ผมพูดอะไรออกไป?
"คิดว่าฉันจะใส่ชุดนี้กลับบ้านหรือไง ...ไม่มีทางล่ะ แค่นี้ก็เกินพอแล้ว"
"งั้นรีบไปเปลี่ยนชุด รีบกลับบ้านดีกว่านะ... เรียวจังไปส่งยูมะจังที่บ้านด้วยนะ"
"เอ้า... แล้วเกี่ยวไรกับผมล่ะ" ผมชี้หน้าตัวเองตื่นๆ แต่...ยอมรับก็ได้ว่าดีใจที่พี่มอบหมายงานนี้มาให้
"ไม่ต้องดีกว่าครับ ถึงยังไงผมก็เป็นผู้ชาย ผมดูแลตัวเองได้"
"อย่างที่เรียวจังบอกนั่นแหละ กลับบ้านคนเดียวมืดๆมันอันตราย ถือซะเป็นสวัสดิการร้านละกันนะ"
เวร.. คำพูดของตัวเองโดนพี่ชายย้อนกลับมารัดคอตัวเองจนได้ ว่าแต่..พี่ไม่ห่วงน้องชายที่ต้องเดินกลับร้านคนเดียวหน่อยหรือ?
"แต่ว่า.."ยูมะทำท่าจะเถียงออกมาอีก ...แต่ก็รู้ๆกันว่าโทโมฮิสะน่ะ เคยยอมใครซะที่ไหน...
"ขืนเถียงกันอยู่อย่างนี้ จะยิ่งไม่ได้กลับนะ ... ยูมะจัง" ลองพี่ผมยิ้มเย็นแบบนี้เป็นอันเสร็จพี่แกทุกราย
"ก็ได้ครับ" น่ะ.. ผิดซะที่ไหน .... ซื้อหวยทำไมไม่ถูกอย่างนี้บ้างฟะ ...
ร่างเพรียวที่เปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดนักเรียนเหมือนเดิมเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกมาจากหลังร้านโดยไม่คิดจะรอให้ใครไปส่งอย่างที่ถกเถียงกันอยู่พักใหญ่
"ชักช้า" เสียงทุ้มต่ำที่ส่งเสียงออกไปทันที ทำให้ยูมะถอยกรูดเข้าไปติดประตูด้วยความตกใจ
"นี่จะตามไปส่งจริงๆรึไง"
"......"
"จะไปหรือไม่ไป พี่นายก็ไม่รู้หรอกน่า กลับบ้านไปเหอะ"
"... ฉันเป็นห่วง"รู้สึกกระดากนิดหน่อยที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ แต่ก็..."วันนี้นายเจอลูกค้าโรคจิตหลายคนอยู่ไม่ใช่หรือ?"
ร่างเพรียวของยูมะหันไปมองหน้าคนพูดแบบไม่อยากจะเชื่อสายตา
....ไอ้เนี่ยอ่ะนะ คนที่ยืนแอ๊บเขินแล้วก้มหน้าก้มตาพูดอยู่เนี่ย มันเป็นคนเดียวกับคนที่ต้องขึ้นเสียงแหกปากล้งเล้งใส่กันทุกวัน ... ประหลาดเกินไปแล้ว!
"เน่... ยืนนิ่งอยู่ได้ ไม่กลับบ้านรึไง... ฉันอยากกลับมานอนเร็วๆนะเว้ย"
ถึงคำพูดจะไม่ได้ชวนระรื่นหูซักเท่าไหร่นัก .. แต่จากการกระทำที่เห็นอยู่ ยูมะก็รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนอันหาได้ยากยิ่งจากร่างหนาที่เดินนำหน้าไปทั้งที่ไม่รู้ว่าบ้านเขาอยู่ไหนแล้ว
..... อดไม่ได้จริงๆที่จะยิ้มออกมา ....
หลังจากที่ต่อบทสนทนากันอย่างดุเดือดในระหว่างทางที่มาส่ง จนผมเกรงว่าชาวบ้านแถวนี้จะตื่นกันเสียหมด .. ผมก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังที่ยูมะชี้บอก ... มันเป็นบ้านขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ที่ท่าทางอบอุ่น .. อย่างน้อยแค่ไม่มีพี่ชายอย่างผมก็นับว่าเป็นบุญแล้วล่ะ
"ขอบคุณ...ที่มาส่ง"
น้ำเสียงของยูมะดูจะเก้อๆเขินๆที่ต้องให้ผู้ชายด้วยกันมาส่งที่บ้าน แถมยังเป็นคนที่มีปากเสียงกันทุกวันด้วย ... บรรยากาศที่เปลี่ยนไปก็พาลให้ผมทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน จึงไม่ได้พูดอะไรตอบออกไป
"กลับดีๆนะ "
ร่ำลาพอเป็นมารยาทเสร็จ ร่างเพรียวก็หันไปตั้งใจจะไขประตูเข้าบ้าน แต่แล้วก็หันกลับมาอีกครั้งด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์แสนกล
"เอ...ฉันจำได้ว่านายเองก็มีลูกค้าโรคจิตมาติดเหมือนกันนี่นา... ระวังโดนฉุดตอนขากลับด้วยล่ะ"
ยังอุตส่าห์หันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ผมแล้วก็เปิดประตูชิ่งหนีเข้าบ้านไป ... ก็เลยไม่ได้เห็นว่ามีใครที่กำลังยิ้มแก้มแตกเหมือนคนบ้าในตอนนี้
ก็น่ารักดีนะ .... หน้าก็หวาน ผิวก็เนียน หุ่นก็บอบบางอ้อนแอ้น ไหนจะจมูกโด่งๆ ตาเรียวรี ปากอิ่มๆสีระเรื่อนั่นก็อีก ถ้าทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูเสียหน่อยคงจะดีไม่น้อย
.... แล้วนี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ยยยย!!!
To be con
คุยกันนิดนึง
ฟิกเด็กอีกแล้วค่ะพี่น้อง.. ติดใจ55+ คู่นี้ครั้งแรก เรื่องแรก
ก็เลยยังไม่อยากให้จบง่ายๆ 55+ (จริงๆพล็อตเสร็จแล้ว จบแล้ว)
เหตุผลก็แค่ประไม่ให้จบ อยากแต่งต่อ ก็เลยคิดว่าน่าจะสัก2-3ตอนจบอะนะ
ยามะนากะจังนี่ แต่งแล้วเพลิดเพลินเจริญใจมีความสุข แล้วก็เลยอยากจะรู้ว่าคนอ่านคิดยังไง
ถ้าชอบคู่นี้ด้วยกันก็เม้นมาซะดีๆ..
ไม่ชอบใจก็ปิดไปโดยสงบ ไม่ต้องทิ้งร่องรอยอารยธรรม โอเค๊
อีกเรื่องๆ ฟิกเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้ประเคยแต่งเป็นคู่ เคตะจิน นะ.. เป็นช็อตฟิคจบแล้ว
ยังไม่เคยลงที่ไหน ... อยากอ่านของแปลกมั้ย.. ไว้จบคู่เด็กแล้วจะมาลงให้ 55+
ลงก่อนเดี๋ยวจะสปอย เพราะว่าพล็อตเดียวกัน
ประรอคอมเม้นของทุกคนอยู่เน้
ไปสอบล่ะ แล้วเจอกัน
Edit by Ya_M_asaki
มาทำลิ้งให้คุณประ ลิ้งไป พาร์ท2 เน่อ แล้วก็ ถ้ามีพาร์ต่อๆไป ก็จะมาแปะลิ้งไว้ในนี้เนะ
