ประค่ะ ประโผล่มาแล้ววว

กว่าจะได้มาอัพ ... ปกติไม่ได้มาอัพเพราะยังไม่มีเรื่องอัพ
แต่รอบนี้ มีเรื่องเยอะ แต่ไม่มีเวลามาพิมพ์มาอัพ หะๆ
นานๆทีประจะมีชีวิตรุงรังวุ่นวายยุ่งเหยิงนะเนี่ย

เรื่องแรก... เมื่อวันอาทิตย์โน้นนนที่ผ่านมา (22/11/09)
ประไปประกวดฮ้องคาราโอเกะมาละ วันเดียวกับคุณแยมไปมีตชิอะแหละ
อากาศวันนั้นดีมาก หนาวเย็นกว่าที่คิด ลมโชยมาที สะท้านเลยอะ เผอิญงานจัดที่โล่งนิดนึง
ทั้งๆที่คิดว่าจะร้อนตอนกลางวันนะ เลยใส่เสื้อคลุมไม่หนา แล้วไง...เจ็บปวดเลย นั่งสั่นหนาวแหงก ทั้งหนาวทั้งตื่นเต้น

งานนี้ประไปร้องเพื่อช้าวกลางวันเอย่างเดียวลยมั้งเนี่ย ฮ่าๆๆ ตั้งใจไปร้องหนุกๆอะ
ไม่คิดว่าคนอื่นจะร้องกันจริงจัง ประหนึ่งแข่งเดอะสตาร์ขนาดนี้
แต่ข้าวกลางวันที่เค้าเลี้ยงนี่ประทับใจจริงๆนะ ไม่ได้ถ่ายรูป เพราะถ่ายมาก็เอาออกจากมือถือไม่ได้
มันเป็นเซตเบนโตะ(มั้ง) จากร้านอาหารเลยอะ ประก็นึกว่าข้าวกล่องบะดา
นี่ล่อซะหรู มีข้าวญี่ปุ่นโรยงาแยกมาให้กล่องนึง แล้วก็เป็นเซ็ทของทอด มีปลาทอดดุ้นยาวๆชิ้นนึง หมูทอด ไก่ทอด
ถั่วฝักยาวชุบแป้งทอด แล้วก็สลัดน้อยๆ กับอะไรสักอย่างผักๆ ประไม่ได้สนใจ ฮ่าๆ
อร่อยด้วย ไม่ใช่อะไร ... แต่ ณ อารมณ์นั้ ประต้องขึ้นร้องหลังเที่ยงไง กินมาก เดี๋ยวจุก เต้นเอนวายซีไม่ได้ (ฮา)
อยากห่อกลับบ้าน แต่มันเหลือไม่เยอะขนาดห่อได้ เลยเกรงใจ ฮ่ะๆ

คนญี่ปุ่นเดินกันขวักไขว่ ส่งสำเนียงที่เราคุ้นหู แต่ไม่สามารถแปลออกทั้งหมดได้ (ฮา)

ตอนจะขึ้นร้องนี่ จากที่ชิวๆ ก็เริ่มขนลุกชัน(หนาวด้วย) มือเย็นเชียบไร้สีเลือด คาดว่าทั้งจะอมม่วงอมเขียวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
แต่ว่าเคราะห์ดีที่ได้ขึ้นไปร้องก่อนจะเป็นแบบนั้น (ฮา)
ก็พอขึ้นไปร้องก็หายเครียดละ โกเมนน้า...น้า ...อาอิจานาอิ (คุณก็คงรู้ว่าประร้องเป็นไง หะๆๆ )
แต่เสียงออกไมค์แล้วประตกใจ เหมือนไม่ใช่เสียงตัวเองอะ แบบไม่เคยพบเจอไมค์คุณภาพดีขนาดนี้ตามร้านคาราโอเกะที่เคยไป55+
ก็โอเคอะ หนุกดี... มีคนช่วย sky high ..
ตอนแรกก็กลัวว่าจะไม่มีคนรู้จัก ดูจากรุ่นของกรรมการแล้ว อยากกลับไปร้องนาดะโซวโซว 55+

ก็เหมือนได้ไปเปิดโลกอีกโลกนึงอะ ในงานเปิดเพลงสแมป ซิงเกิลที่ประกอบ ninkyoอ่ะ ทั้งซิงเลยอะ เปิดsuper starด้วย
มีเพลงวีซิกด้วยมั้ง ถ้าจำไม่ได้....
อืม งานหน้าจะร้องเพลงรุ่นนี้นะ 55+

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ก็ไม่ได้หวังอะไรกะรางวัลอยู่แล้วอะ

แต่ได้แมวที่ห้อยมือถือมาตัวนึงเป็นของที่ระลึก น่ารักๆ ใช้อยู่ตอนนี้ ประเอามาห้อยแทนกระต่ายไอจังที่เคยมีไฟตอนสายเข้า
 แล้วก็เหลือแต่หัว ตัวหลุดออกจากหัวไปไหนไม่รู้ เป็นกระต่ายกระสือมากมายอะ หน้าตาก็เลือนๆ ถึงแก่เวลาละ หะๆ 
แล้วก็ได้ประกาศนียบัตรแปะฝาบ้าน ประจานความอะไรสักอย่าง

แต่ว่านะ ตอนขึ้นเวที่ไปแล้วอะ เค้าล่ะคิดถึงเพื่อนเซนต์โยแบบสุดๆเลย
เชื่อว่าถ้าเป็นเพื่อนเรา งานแบบนี้คงจะแห่กันมาอย่างอุ่นหนาฝาคั่งแน่ๆอะ ... แต่ว่าเพื่อนประที่นี่ก็นะ
จะไปหวังอะไรกับพวกมานนนน ช้ำใจเล่นเปล่าๆ ที่ขึ้นงานก็บอกแค่ เออ ขึ้นงานนี้ๆๆนะ ว่างก็มาดูได้ จบ....

คุณแยม ไอกี้ ไอเมี่ยง ไอปลาย และอีกลายคนที่ไม่ได้พูดถึง เพราะคงไม่ได้มาอ่าน
อยากให้คุณไปดูโคฟสุดใจเลย ....

เป็นอะไรที่ประใฝ่ฝันมานานแล้วอะ ได้ขึ้นงานสักครั้ง ก็สบายใจ ตายตาหลับล่ะ(เว่อขนาด)

อืม... จบงานนี้ก็ไปซ้อมต่อ ไม่มีไร
ต่ออีกเอนทรี่นึง วันงานเลยละกัน